«Այս էսկալացիան իրականում ԱՄՆ-ի կողմից նախաձեռնած օպերացիա է». Հայկ Այվազյան

«Լույս» տեղեկատվական-վերլուծական կենտրոնի տնօրեն Հայկ Այվազյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Նախ և առաջ կարծում եմ, որ Իսրայելի և Իրանի միջև մեծ պատերազմ՝ տասնյակ կամ հարյուր հազարավոր զոհերով, չի լինելու, որովհետև դա չի համապատասխանում Թրամփի խաղաղարար կերպարին։ Սակայն այս էսկալացիան իրականում ԱՄՆ-ի կողմից նախաձեռնած օպերացիա է։
Ի՞նչ իմաստ ունի սա։
Այսօր մարդկության հետագա զարգացման ճակատագիրը որոշվելու է ուկրաինական հակամարտության ելքով։ Ռուսաստանի հաղթանակի դեպքում կավարտվի անգլոսաքսերի բազմադարյա համաշխարհային գերիշխանությունը։ Ինչպես ասել է Վլադիմիր Պուտինը՝ «վամպիրների պարահանդեսը ավարտվում է»։ Այլ հակամարտություն, որն ունի նման կարևոր նշանակություն, աշխարհում գոյություն չունի։
Բայդենի օրոք ԱՄՆ-ն բացեիբաց հայտարարում էր, որ ցանկանում է ոչնչացնել Ռուսաստանին և գործում էր այդ ուղղությամբ։
Սակայն ԱՄՆ-ի իշխող վերնախավը հասկացավ, որ նման տակտիկայով, հատկապես գլոբալիստական ուղեգծով, ԱՄՆ-ն շատ արագ կհասնի աղետալի պարտության։ Հետևաբար ԱՄՆ-ն որոշեց փոխել տակտիկան՝ անցնելով հակագլոբալիստական և խաղաղարարի մոդելի, որտեղ նա հանդես է գալիս՝ որպես դատավոր և հաշտարար։ Տակտիկան փոխվել է, բայց ռազմավարությունը մնում է նույնը։
Թրամփը հենց սկզբից առաջ էր տանում ուկրաինական հակամարտությունում հրադադարի գաղափարը, ինչը Ռուսաստանի համար միանշանակ անընդունելի էր՝ հասկանալի պատճառներով։ Մի քանի ամիս շարունակ ճնշում էր գործադրվում Ռուսաստանի վրա, որպեսզի վերջինս համաձայնի Թրամփի առաջարկած հրադադարին։ Նույնիսկ Բրազիլիայի նախագահը անձամբ հազարավոր կիլոմետրեր անցավ՝ այցելելով Չինաստան և այնուհետև Ռուսաստան՝ փորձելով համոզել Մոսկվային համաձայնվել Թրամփի առաջարկին։
Ռուսաստանը կարողացավ արդյունավետ դիմակայել ճնշմանը և շահել մի քանի ամիս։ Թրամփի «բլիցկրիգ»-ը չստացվեց, նրա՝ որպես խաղաղարարի կերպարը սկսեց մարել համաշխարհային հանրության ընկալման մեջ, իսկ Ուկրաինայում հրադադարի գաղափարը սկսեց կորցնել իր ուժը։
ԱՄՆ-ին շտապ անհրաժեշտ էին հաջողված, օրինակելի, հաշտարարի դերը կյանքի կոչելու հնարավորություն տվող «խաղաղարարական նախագծեր», որպեսզի դրանք հետագայում տեղափոխի ուկրաինական հակամարտության վրա՝ հրադադարի Թրամփի գաղափարին նոր շունչ տալու նպատակով։ Անհրաժեշտ էին վերահսկվող, տեղային կոնֆլիկտներ, որտեղ ԱՄՆ-ը, իբր կողքից, հաջողությամբ կկատարեր հաշտարարի և դատավորի իր դերը։ Այդ իսկ պատճառով հրահրվեցին Հնդկաստան-Պակիստան և Իսրայել-Իրան կոնֆլիկտները։
Ապագայում կարող են հրահրվել տեղային այլ հակամարտություններ, օրինակ՝ հայ-ադրբեջանական, որտեղ Թրամփը կներկայանա որպես խաղաղարար և հաշտարար։ Սակայն իրականում ամբողջ գործընթացը, ինչպես միշտ, կկառավարի ԱՄՆ-ը»: