«Էրդողանի հայտարարությունն ամենևին էլ ՀՀ-ի համաձայն լինելու մասին չէ». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը. «Էրդողանն ասում է, որ Հայաստանն առաջ դեմ էր «զանգեզուրյան միջանցքին», հիմա դարձել է ավելի ճկուն: Ասում է օկուպացված Ստեփանակերտից վերադարձի ճանապարհին, որտեղ հանդիպել է Իրանի նախագահ Փեզեշքիանի հետ:

Հիշեցնեմ, մի քանի շաբաթ առաջ, Էրդողանը Լաչինից վերադարձի ճանապարհին հայտարարել էր, թե Իրանից ակնկալում է աջակցություն «զանգեզուրյան միջանցքին»: Դա, իհարկե, մինչև Իրանի դեմ 12-օրյա պատերազմն էր: Իրանը Էրդողանի այդ հայտարարություններին ուղիղ չարձագանքեց, բայց որ շատ բարձրաստիճան պաշտոնյաների մակարդակով հայտարարեց, որ չի լինի «զանգեզուրյան միջանցք»:

Հիմա, Էրդողանը վերադառնում է օկուպացված Ստեփանակերտից, որտեղ հանդիպել է Իրանի նախագահ Մասուդ Փեզեշքիանի հետ: Փեզեշքիանի հետ խոսե՞լ է «միջանցքից»: Ենթադրում եմ, որ՝ այո:

Այդ հանդիպումից հետո հայտարարելով, որ Հայաստանի դիրքորոշումը դարձել է ավելի ճկուն, Էրդողանը փորձում է Իրանի ուղղությա՞մբ ինչ-որ բաներ «մոլորել», թե՞ Իրանի դիրքորոշումն է դարձել «ճկուն»:

Սա է, ըստ իս, այս պահին էականը, հատկապես այն շղթայի պայմաններում, որ արձանագրվեց վերջին օրերին: Ընդամենը արձանագրեմ որոշակի հաջորդականությամբ. Հունիսի 25-ին Հաագայում տեղի ունեցավ Էրդողան-Մակրոն փակ հանդիպում՝ ՆԱՏՕ գագաթնաժողովի շրջանակում, հունիսի 29-ին Մակրոնը հեռախոսազրույց ունեցավ Հայաստանի վարչապետ Փաշինյանի հետ, նույն օրը՝ նաև Իրանի նախագահ Փեզեշքիանի հետ, ի դեպ, Մակրոնի հեռախոսազրույցը այն օր էր, երբ Երեւան էր ժամանել ԵՄ Բարձր հանձնակատար Կայա Կալլասը: Հուլիսի 1-ին եռամյա դադարից հետո տեղի է ունենում Մակրոն-Պուտին հեռախոսազրույց:

Ես չեմ կարող պնդել, որ ճանապարհների հարցը եղել է այս շղթայում պատճառահետևանքային առանցք, բայց, որ եղել է առանցքային հարցերից մեկը՝ ուղղակի, թե անուղղակի, համոզված եմ:

Ի դեպ, հենց այս ֆոնին է էական, որ մեջտեղ է բերվում տեղեկություն ամերիկյան առաջարկի մասին, այն դեպքում, երբ ԱՄՆ ինքը պաշտոնապես դեռ որևէ հոդաբաշխ տեսակետ չի արտահայտել ճանապարհների ապաշրջափակման հարցի վերաբերյալ:

Չմոռանանաք Չինաստանը, Կայա Կալասին Երևանում հյուրընկալելուց առաջ Արարատ Միրզոյանի այցը Պեկին, իսկ դրանից հետո՝ Շանհայի գործակցությանը անդամակցելու Երևանի մտադրության բարձրաձայնումը:

Այս պայմաններում, Հայաստանի դիրքորոշման «ավելի ճկուն» դառնալու մասին Էրդողանի հայտարարությունն ըստ իս ամենևին Հայաստանի՝ համաձայն լինելու մասին չէ: Ավելին, դա թերևս այն մասին, որ այդուհանդերձ էրդողանյան «միջանցքի» ակնկալիքը այդքան էլ իրատեսական չէ, ինչի պատճառով նա փորձում է հայտարարության մակարդակով ցույց տալ, որ հաջողում է:

Այդուհանդերձ, ինչպես նշել եմ այլ առիթներով, ճանապարհների դեբլոկադայի հարցում մարտահրավերներն ու ռիսկերը Հայաստանի համար բոլորովին միայն Թուրքիայի կամ Ադրբեջանի ակնկալիքները չեն: Պատահաբար չէ, որ մատնանշեցի ժամանակագական շղթան՝ հեռախոսազանգերի և այցերի, ցույց տալու համար, թե ինչ բարդ հանգույց է ճանապարհների այդ խնդիրը:

Թուրքիայի ակնկալիքը այդտեղ մարտահրավերներից մեկն է միայն»: