«ՔՊ-ն ՀՀ ինքնիշխանությունը ղեկավարում է շուկայական տնտեսության լեզվով, բայց պետությունը սուպերմարկետ չէ»․ Արմեն Հովասափյան

ՀՀԿ խորհրդի անդամ Արմեն Հովասափյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Հենց նոր կարդացի, որ Թորոսյան Արսենը, ով վերջին շրջանում աչքի է ընկնում բավական ագրեսիվ հռետորաբանությամբ՝ Նիկոլից ավել Նիկոլ խաղալով, հերթական «ցնցող» միտքն է գեներացրել․ մասնավորապես, սոցցանցում պատասխանելով օգտատերերից մեկի հարցին, թե «ինչո՞ւ են ադրբեջանական ինքնաթիռները թռչում Սյունիքով», նա պնդել է, որ «հայկական ինքնաթիռներն էլ թռչում են Ադրբեջանի օդային տարածքով»: «Իսկ ինչո՞ւ չպետք է թռչեն։ Մեզ դրա համար վճարում են: Մեր ինքնաթիռներն էլ թռչում են Ադրբեջանի վրայով»,-նշել է տխրահռչակ քպ-ականը։
Ասված ձևակերպումը ոչ թե լոկ հայտարարություն է, այլ հստակ լեզվամտածողություն, որն արտացոլում է սրանց տեսակի իրական դեմքը, երբ ամեն ինչ վաճառվում է, իսկ պետությունը դիտարկվում է բացառապես որպես մի մեծ գանձարան, որի բարիքներից 7 տարուց ավել է՝ անկուշտի պես օգտվում են։ Ասեմ ավելին՝ սա պարզապես քաղաքական մոտեցում չէ, այլ՝ արժեհամակարգային աղետ:
Միանշանակ է, որ սույն անձը շատ լավ հասկանում է, որ պետության օդային տարածքը նույնքան անխախտելի սահման է, որքան ցամաքայինը։ Սահմանը չի կարելի դիտարկել որպես ֆինանսական ակտիվ՝ շահույթ բերող միջոց, հակառակ դեպքում այն այլևս չի կատարում իր հիմնական՝ ինքնիշխանության պաշտպանության գործառույթը։ Եթե սահմանը կարելի է վաճառել, ապա վաղը կարելի է նույն տրամաբանությամբ վաճառել նաև զինվորական դիրքերը, կամ պետական այլ ինստիտուտներ։ Ինչու եմ անընդհատ նշում «պետություն», քանի որ սրանք ամեն ինչը չափում են պետության եզրույթներով՝, իրենց համար Հայրենիք չկա, Հայրենիքն ընկալելու համար առաջին հերթն պետք է նիկոլական չլինես։
Հիմա մի փոքր լիկբեզ անեմ․ բանն այն է, որ թշնամական պետության ինքնաթիռների՝ հատկապես քաղաքացիական անվան տակ հնարավոր «հետախուզական», «տեղեկատվական» կամ «քողարկված» օգտագործման սպառնալիքները չեն կարող ժխտվել լոկ այն պատճառաբանությամբ, որ «դրա համար վճարում են»։ Այդ «քաղաքացիական ինքնաթիռները» ունեն հստակ առաքելություն ու կոնկրետ նպատակ, և դրա մասին առաջինը գիտի Նիկոլը։ Այս տրամաբանությունը անուղղակիորեն արդարացնում է անվտանգության ռիսկերը, որը ոչ միայն անպատասխանատու է, այլև՝ հակապետական։ Այսինքն, ստացվում է, որ Հայաստանը պետություն է, որը մտածում է ոչ թե իր անվտանգ միջավայրի, այլ զուտ իրավիճակային «գումար աշխատելու» հնարավորությունների մասին։
Այս խոսքի ենթատեքստում առկա է «արժեքներից զուրկ քաղաքականության» մոդելը, երբ «հայրենիք», «սահման», «անվտանգություն» ու «ինքնիշխանություն» հասկացությունները վերածվում են մարքեթինգային կատեգորիաների։ Ասեմ ավելին, պետական գործիչը պետք է առաջնորդվի ռազմավարությամբ, ազգային անվտանգությամբ, ու սերունդների առաջ ստանձնած հեռանկարով, ոչ թե թռիչքից փող քերելու։ ՔՊ-ն Հայաստանի ինքնիշխանությունը փորձում է ղեկավարել շուկայական տնտեսության պարզագույն լեզվով՝ «վաճառվում է՝ ուրեմն լավ է» տրամաբանությամբ։ Բայց պետությունը սուպերմարկետ չէ։
Նման մտածողության վտանգն այն է, որ այն ոչ թե մեկ անհատի կամ մեկ կարծիքի խնդիր է, այլ համակարգային՝ իշխանության գաղափարական դատարկության արտահայտություն՝ արժեքներ չկան, ամեն ինչ չափվում է գներով, դե իսկ երբ ամեն ինչ ունի գին, նշանակում է՝ ոչ մի բան չունի արժեք։ Այ հենց այստեղից է սկսվում պետականության կործանումը»։