«Երբ ոտնատակ ես տալիս մի ամբողջ ժողովրդի նվիրական զգացումները, դա կարող է նրան արթնացնել»․ Թաթուլ Հակոբյան

Լրագրող Թաթուլ Հակոբյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Երբ մեր պատմության անցյալից դրվագներ եմ հրապարակում, դա անում եմ ոչ թե որևէ քաղաքական ուժի կամ անհատի թիրախավորելու, այլ դասեր քաղելու նպատակով:
Այսօր ուզում եմ գրել մի թեմայի մասին, որ քիչ ուսումնասիրված է, բայց կարող է կրկնություն ունենալ հայոց մեջ՝ նախ Սփյուռքում, ապա, եթե պայմանները փոխվեն՝ նաև Հայաստանում:
1920 թվականի աղետալի պարտությունից ու ստորացումից հետո Բաքվում ձևավորված և Հայաստանում իշխանության եկած Հայհեղկոմը թուրքերի և ադրբեջանցիների հետ վարում էր բարեկամություն հաստատելու, իսկ երկրի ներսում հակաթուրքական որևէ դրսևորում խլացնելու քաղաքականություն:
Հայոց ցեղասպանության, Կարսի կորստի, հայ-ադրբեջանական փոխադարձ ջարդերի ու էթնիկ զտումների մասին ոչ միայն մամուլում, այլ ընդհանրապես խոսել չէր կարելի, արևմտահայերը միայն ընտանեկան նեղ շրջապատում էին բարձրաձայնում ջարդերի ու ցավի մասին:
Թուրքերին քծնելու համար մեր Հայհեղկոմը Խորհրդային Հայաստանի արդարադատության նախարար նշանակեց Ստամբուլում ծնված Սուլեյման Նուրիին:
Խորհրդային Միության և Թուրքիայի բարեկամական հարաբերությունները ևս թույլ չէին տալիս հայերին խոսելու անցյալի կորուստներից ու ցավերից:
Բավական էր, որ փչանային ԽՍՀՄ-Թուրքիա հարաբերությունները, և թեման արդեն արգելված չէր: Սա չի նշանակում, թե Մոսկվան է հրահրել հայերի մեջ պահանջատիրությունն ու ռևանշիզմը, ինչպես պնդում են ՀՀ այսօր գործող իշխանությունները: Դա այդպես չէ: Դա պատմությունը վերաշարադրելու անթույլատրելի փորձ է:
Ես չեմ բացառում, որ հայ ժողովուրդը նույն շրջափուլի մեջ մտնի նաև այսօր, երբ ցինիկաբար և դեմոնտրատիվ ոտնահարվում են նրա պատմական, ազգային զգացումներն ու հավաքական հիշողությունը:
Գանձասարը էլեկտրական հարված էր, որը նաև ցույց տվեց, որ երբ վեց տարի շարունակ ամեն օր ոտնատակ ես տալիս մի ամբողջ ժողովրդի նվիրական զգացումները, ծաղրում ու ծանակում, ապա դա կարող է նրան արթնացնել մահվան քնից:
Ու դա անում է ոչ թե ինչ-որ մի շարքային պրոպագանդիստ, այլ դա անում է այն մարդը ի պաշտոնե, որ չպիտի աներ, քանի որ նա է փաստացի հակառակորդ կողմի խաղաղության «ավետաբերը»:
Ռևանշիզմը լավ բան չէ, մանավանդ Հայաստանի ու հայ ժողովրդի համար, որ պարփակված է իրենից տասնապատիկ ուժեղ հարևաններով:
Ավելին, այս աղետից ու արհավիրքից, մի ողջ ժողովրդի բռնի տեղահանությունից հետո մենք չունենք այլընտրանք, քան խաղաղության աղոտ հույսն է:
Մյուս կողմից, սակայն, հավաքական հիշողությունն ու ոտնատակ չլինելու զգացումը կարող է հայերի մի հատվածի տանել դեպի մի դաշտ, որ բոլորովին էլ օգտակար չի լինելու առաջին հերթին մեզ համար:
Հայաստանում նման շարժում կամ մտադրություն չի կարող կյանք ունենալ, քանի դեռ պարտադրված խաղաղության քաղաքականությունը ողջունելի և ընդունելի է մեր երկրի իշխանությունների համար: Դա կարող է ձևավորվել Հայաստանից դուրս, ինչպես 40-50-ական թվականներին»: