«Էդ ո՞ր օրվանից Գևորգ Կոստանյանը դարձավ մարտահրավեր գործող իշխանություններին». Արմեն Դանիելյան

ՀՀ գլխավոր դատախազի նախկին տեղակալ Արմեն Դանիելյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Էդ ո՞ր օրվանից Ռուսաստանում ծվարած, քրեական օրենսգրքի հինգ ծանրագույն հոդվածներով մեղադրվող մեղադրյալ գևորգ կոստանյանը դարձավ մարտահրավեր գործող իշխանություններին... Էդ երբվանի՞ց, ասեք, իմանանք... թե դեռ կարծում եք՝ լափելու բան ա մնացել... Էս ինչ մարդանման աբորիգեններ եք բուծել...
Եվ ձեր հանրաճանաչ ցիրկաչին շուրջ երկու ամիս պահանջվեց, որ կոլեկտիվ գրված ինչ-որ կրիմինալ հաշիվ-առաջարկ ներկայացնի իրավապահ մարմինների՞ն...
Երիտասարդ մատերիալիստը միշտ էլ եղել է անտանելի ինքնասիրահարված, մեծամիտ և պոռոտախոս... բանսարկու և «ամենագետ», բայց որ ձյունանուշիկ դառնալու հավակնություն է ունեցել, դա արդեն նորությունն էր...
Փաստորեն մի սոսկալի դժբախտությանը հաջորդում է մեկ այլ ծայրահեղ դժբախտություն. ռուսական բութ տապոռից ռուսական ձյունանուշիկ «ֆռֆռացող» գևորգը դեռ գլխի չի ընկել, որ ինքն այլևս ՀՀ նախագահի իրավական գծով օգնական չէ, որ կարողանա դատավորներին, դատախազներին ու քննիչներին «ահաբեկի», և ոչ էլ ՀՀ զինվորական դատախազն է, որ կարողանա տենդերների մեջ փայ մտնի և զինվորների հասանելիքը լափի և ոչ էլ ՀՀ գլխավոր դատախազ է, ով պարզվեց կիլոմետրերով հեռու է տղամարդ լինելուց... Նա նման է «Դե սպասիր» մուլտֆիլմի հայտնի հերոսներից՝ ձյունանուշիկի հանդերձանքով նապաստակին, ով, ի դեպ, տևական ժամանակ փախած կամ թռած էր ման գալիս գայլից...
Ժամանակը ցույց տվեց, որ այս գեշ ձյունանուշը բացի օղու շշից և իր հորինած սուտ հեքիաթներից, այլևս ոչինչ չի ընկալում, իսկ երբ լրջանա, սակայն դժվար, թե նման բան լինի երբևէ, պետք է փոխանցել, որ իր հայտարարությունը ոչ մի աղերս չունի քրեական դատավարության հետ, առավել ևս, երբ աղերսում է իրականացնել հրապարակային նախաքննություն... Ընդամենը ծաղրում եմ, հենց նույն ոճով, ինչպես դատախազության կոլեգիայի նիստերի ժամանակ, երբ ամբիոնը գրկած զառանցում էր...
Հ. Գ. գևորգ, դու այլևս սովորական, շարքային մեղադրյալ ես, և ոչ թե գլխավոր դատախազ, ով այսօր «թռած է» արդարադատությունից....
Հիշի՛ր, հեռու չէ այն օրը, երբ իրավապահները քեզ հարցնելու են՝ պատմիր, ձյունանուշիկ, որտեղ էիր զվռնում, երբ քեզ «հայտնի էր» մարտի 1-ին զոհվածների մահվան հանգամանքները...
Եվ նաև հիշիր՝ մարդու դուխը ոչ թե գլխավոր դատախազի աթոռն է, այլ մաքուր ու մարդկային ապրելու մեջ է, որը դու դժբախտաբար երբեք ու այլևս չես ունենա... Ասածս էն ա, որ հեղափոխությունն ազնիվ ու մաքուր մարդիկ են արել, իսկ դու քո ապրած կյանքով չես կարող ոչ մարտահրավեր և ոչ էլ այլընտրանք լինել ազնվությանն ու մաքրությանը...»: