«Ադրբեջանի քաղաքական վերնախավն էականորեն տարբերվում են մերինից. նրանք առավելություն ունեն». Սարո Սարոյան

Քաղաքական վերլուծաբան Սարո Սարոյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Հայ ժողովրդին թվում է, որ պաշտոնյան որքան բարձրաստիճան է, նույնքան էլ գիտակ է: Իրականությունը լրիվ հակառակն է: Ու այդ իրականությունը մեր քաղաքական դաշտի արտացոլանքն է: Վերջին տասը տարում շփվել եմ քաղաքական դաշտի դերակատար անձանց մեծ մասի հետ: Բացառությամբ մի քանիսի, տասնյակ ու հարյուրավոր քաղաքական գործիչներ մակերեսային պատկերացում ունեն պետության անվտանգության առանցքային հարցերի մասին: Եվ, հետևաբար, իմ համար ակնհայտ է, որ այդ մարդիկ ընդհանրապես պատկերացում չունեն պետակաշինությունից: Ու խոսքը միայն անվտանգային այնպիսի նուրբ խնդրին չի վերաբերում, ինչպիսին է պետության հատուկ ծառայության գործունեությունը: Վերջինիս հետ մեկտեղ, մեր քաղաքական գործիչների բացարձակ մեծամասնությունը հեռու է եղել Հայաստանի արտաքին անվտանգային միջավայրը հասկանալուց: Ներկայիս վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հենց այդ դաշտի ակնառու դեմքերից է, մի մարդ, ով համոզված է եղել, թե հնարավոր է թուրքերի հետ բարիդրացիական հարաբերություններ հաստատել, եղբայրություն անել, եթե մեղմվեն այն կնճռոտ պատմական խնդիրները, որ ունենք իրենց հետ: Այդպես են մտածում նաև ներկա քաղաքական դաշտի դերակատար շատ դեմքեր: Իսկ Թուրքիայի և Ադրբեջանի քաղաքական վերնախավերն էականորեն տարբերվում են մեզանից: Հոգեմտավոր իրենց կառուցվածքում վերջիններս առավելություն ունեն, քանի որ հայկական ավանդական «ամեն գնով հաշտության» սինդրոմով չեն տառապում, իրենց հարևանների հետ հարաբերվելիս մտածում են միայն պարտադրանքի ու նվաճման մասին, իսկ «եղբայրությունը» կիրառում են իրենց վարքին քաղաքակիրթ տեսք տալու համար: Բերվածը միայն մի փոքր օրինակ էր: Անվտանգային միջավայրը չհասկանալը, գիտելիքի ու փորձի պակասից ելնելով՝ թուրքական, ռուսական և այլ երկրների քաղաքականությունը չընկալելը և այլ հարցեր, ի վերջո մեզ բերելու էին հենց այս պարտությանը: Ու հիմա, երբ տեսնում եմ, թե ինչպես են շատ քաղաքական դեմքեր իրենց պատեպատ տալիս պետական կառավարման համակարգում տեղ զբաղեցնելու համար, մտածում եմ, թե դեռ ինչպիսի արհավիրքներ կան, որ մեր ժողովուրդին սպասվում են նման անձանց տգիտության ու ինքնավստահության պատճառով:
Ի դեպ, վերջին օրերին հետևում եմ նոր ԱԳ նախարարի մտքերին: Նույն ավանդական մոտեցումն է. իրեն թվում է, եթե աշխարհին ապացուցես թուրքերի գիշատչային բնույթը, ապա մեր դիվանագիտության համար առավել նպաստավոր դիրքեր ձեռք կբերենք: Իսկ տվյալ դեպքում խնդիրն այնպիսի մտածողությունն է, որտեղ նշանակություն է տրվում «ապացուցել» եզրույթին: Թուրքերն ու ռուսները չեն ապացուցում, նրանք պարտադրում են: Իսկ հայերը միայն կարողանում են գրել «նամակ ռուսաց թագավորին», ինչ-որ բան ապացուցելու համար: ՄԱԿ, ԱՄՆ, ԵՄ և այլ մարմինների հետ առկա հարաբերությունները նույն այդ «նամակ ռուսաց թագավորին» մտածողության արգասիքն են: Սպասել, թե մենք ինչ-որ նոր նշաձող կսահմանենք վերջին պարտությունից հետո՝ ես չունեմ: Բոլոր ազգերը պարտությունից հետո դասեր են քաղում, մեզ մոտ հակառակն է՝ ավելի ենք խորացնում ավանդական տգիտության շեմը: Նիկոլ, Արա Այվազյան, կառավարություն, ընդդիմություն... ամեն տեղ գրեթե նույն անմխիթար վիճակն է»: