«Արցախի խորհրդարանը հաղթահարում է ընկճվածության և հուսախաբության շրջանը»․ Ն․ Դիլբարյան

Հայոց լեզվի պատմության ամբիոնի դոցենտ Նարինե Դիլբարյանի գրառումը․ «Արցախի խորհրդարանը հաղթահարում է ընկճվածության և հուսախաբության շրջանը, ի հեճուկս բոլոր դժնի դավերի ու նենգադուլի, կեղծ խաղաղասիրության պատրանքների, մեր հայրենակիցները ոչ միայն ամբողջությամբ ընդունեցին «Բռնազավթված տարածքների մասին» օրենքը, այլև միացյալ հայտարարություն ընդունեցին Արցախի վերածննդի օրվա հրամայականով: Հայտարարությամ մեջ կարևորագույն ուղերձներ են հայությանը և համաշխարհային հանրությանը, ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահությանը: Մեր պայքարն ակունքներից արդար է, քաղաքականապես և իրավականորեն հիմնավորված. «Համաժողովրդական օրեցօր թափ առնող շարժումը ի սկզբանե որդեգրեց խաղաղ ճանապարհով իրավական ու քաղաքական եղանակներով բարձրացված խնդիրը լուծելու վարքագիծ, ինչը աներկբա հաստատում ստացավ փետրվարի 20-ին՝ նախկին մարզի բարձրագույն ներկայացուցչական մարմնի՝ ժողովրդական պատգամավորների մարզային խորհրդի 20-րդ արտահերթ նստաշրջանում: ԼՂԻՄ-ը Ադրբեջանի ԽՍՀ կազմից հանելու և Հայաստանի ԽՍՀ-ի վերամիավորելու մասին ընդունված պատմական որոշումը ազդարարեց Արցախյան ազգային ազատագրական պայքարի նոր փուլը՝ Ղարաբաղյան շարժումը քաղաքակիրթ, իրավական ճանապարհով առաջ տանելու, Արցախի ժողովրդի վճռականությունը»: Այս հայտարարությունն ըստ էության գործունեության ծրագիր է. «Երկրամասի բնակչության բացարձակ մեծամասնության կամքն ու ցանկությունը արտահայտող փետրվարի 20-ի որոշման արդյունքում Արցախը իրավամբ դարձավ համայն հայության հպարտության և ազգային զարթոնքի խորհրդանիշ: Ղարաբաղյան շարժման ալիքը տարածվեց ամբողջ աշխարհում, և հայության բոլոր հատվածների կազմակերպված պայքարի արդյունքում անցյալ դարի 90-ական թվականների սկզբին կազմավորվեցին հայկական երկու հանրապետությունները: 1991 թվականի սեպտեմբերի 2-ին հռչակված և միջազգային իրավունքին ու ներպետական օրենսդրության պահանջներին համապատասխան ձևավորված Արցախի Հանրապետությունը գիտակցված հանգրվան էր դեպի միասնական հայկական պետություն տանող ճանապարհին: Անչափելի թանկ գին է վճարել մեր ժողովուրդը Արցախի ազատության ու անկախության համար մղված պայքարում: Հազարավոր հայորդիներ իրենց կյանքն են զոհաբերել՝ 1991-94 թվականների, 2016 թվականի քառօրյա և 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմների ընթացքում: Արցախի Հանրապետությունը այսօր կա և շարունակում է միջազգային ճանաչման հասնելու իր պայքարը հենց այդ քաջազունների անձնազոհության շնորհիվ: Մեր խոնարհումը իրենց անմար հիշատակի առջև»: Լրջագույն ու ծանրագույն դասեր քաղած արցախահայությունը հավաստում է, որ վերջին 34 տարիներին Արցախը անցել է կայացման ու զարգացման, հաղթանակների ու անհաջողությունների մի երկար ուղի և այդ ընթացքում ամրապնդել է այն գաղափարը, որ հայկական Արցախի ապագան երաշխավորված է միայն ազատ ու անկախ ապրելու պարագայում, անկախության ուրացումը, պայքարից հրաժարումը փակուղի է. «Արտահայտելով Արցախի ժողովրդի հավաքական կամքն ու կարծիքը Արցախի Հանրապետության Ազգային ժողովը վերահաստատում է իր հավատարմությունը 1988 թվականի փետրվարի 20-ի պատմական որոշմանը և վճռականությունը՝ պաշտպանելու հայրենի հողում ազատ ապրելու իր իրավունքը»:
Արցախի Ազգային ժողովը միջազգային շահագրգիռ կառույցների, առաջնահերթ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրների խորհրդարանների ուշադրությունն է հրավիրում այն հանգամանքիմ, որ Արցախի հայ ժողովուրդը դարեր ի վեր պայքարել է իր ինքնությունը պահպանելու համար, ստեղծել է նյութական ու մշակութային արժեքներ, որոնք այսօր մշակությանին վանդալիզմի սպառնալիքն են ենթակա Ադրբեջանի կողմից Արցախի Հանրապետության տարածքների բռնազավթման հետևանքով: Ուստի Ստեփանակերտի ուղերձը հստակ է.«Կոչ ենք անում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահներին անհապաղ քայլեր ձեռնարկել և ԵԱՀԿ-ից ստացված մանդատին համապատասխան Ղարաբաղյան հակամարտության լուծման ուղղությամբ բանակցային գործընթացը վերսկսելու համար: Տարածաշրջանում տևական խաղաղության և կայունության կարելի է հասնել միայն Արցախի Հանրապետության ժողովրդի հիմնարար իրավունքներն ու ազատությունները հարգելու ճանապարհով: Հենց այդ նպատակով արցախահայությունը 1988 թվականին սկսել իր ազատագրական պայքարը և պատրաստ է շարունակել այն վերջանական նպատակին հասնելու վճռականությամբ»:
Ավաղ, այս համապատկերում ՀՀ խորհրդարանը ապազգային ժողովի, քաոսի ու անմիաբանության պատկեր ունի: Ողջամիտ սթափության, խելամիտ գործունեության և քաղաքական ու պետական կամքի ազդակները Արցախից են գալիս և պիտի հասնեն մայր Հայաստան»: