«Հայաստանի համար ուկրաինական ճգնաժամն ունի առանցքային երկու խնդիր». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի գրառումը․ «Հայաստանի համար ուկրաինական ճգնաժամն ունի երկու առանցքային խնդիր և Դոնբասի ու Լուգանսկի ճանաչման հարցն այդ շարքում չէ: Մի խնդիրը բավական ընդհանրական է՝ Արևմուտք-ՌԴ դիմակայությունը Ռուսաստանին կարող է ավելի ագրեսիվ դարձնել Արևմուտքի հետ Հայաստանի աշխատանքի «ռեվիզիայի» հարցում: Ընդ որում՝ այդ ռիսկերի մասին խոսել և գրել եմ դեռևս Բայդենի պաշտոնամուտի առիթով, նկատելով, որ մեծ հավանականությամբ, կարծես թե, որդեգրելու են Ռուսաստանի շուրջ օղակն ավելի սեղմելու քաղաքականություն, ինչը Հայաստանի համար առաջացնում է վերը բերված ռիսկը: Ուկրաինական ճգնաժամն այդ ռիսկն ավելացրել է:

Միևնույն ժամանակ, իհարկե, ինչպես միշտ՝ ցանկացած ճգնաժամ և ռիսկ կարող է նաև ունենալ հնարավորությունների կողմ և բացառելի չէ, որ Հայաստանն այդ իրավիճակում կարող է հավակնել որոշակի շփումների «հաղորդուղի» լինելու դերին: Որովհետև անկասկած է, որ ամենասառը և կոշտ դիմակայության պայմաններում էլ բևեռներն ունենալու են շփման անհրաժեշտություններ: Իհարկե, դրանք սեփական շահի շրջանակում արդյունավետ կապիտալիզացնելու համար Հայաստանից պահանջվելու է քաղաքական, դիվանագիտական զգալի հոտառություն ու հմտություն:

Մյուս, արդեն շատ ավելի կոնկրետ և շոշափելի ռսիկը տնտեսությունն է, որ ունի ռուսական տնտեսական վիճակից բավականին շոշափելի կախվածություն: Ընդ որում՝ այդ խնդիրը բավականին բարդացնում է և այն, որ համաշխարհային տնտեսական կոնյուկտուրան էլ կորոնավիրուսի համաճարակի բերումով առանձնապես բարվոք չէ: Այստեղ էլ Հայաստանից բավականին ջանք է պահանջվելու ռիսկերը կառավարելու և հետևանքը մեղմելու համար:

Այստեղ կարող է օգտակար լինել արաբական ուղղությունը՝ հաշվի առնելով այդտեղ խաղացող առաջատար երկրների էլիտաների տնտեսական կարողություններն ու նաև քաղաքական դերակատարության միտված աճող ձգգտումները:

Հայաստանում հասարակական-քաղաքական միտքն ու քննարկումները թերևս պետք է ձգտեն առավելագույնս զերծ մնալ «երկրպագութական դիսկուրսից», որը գուցե դիտարժան է, բայց ոչ էֆեկտիվ, և առավելագույնս կենտրոնանալ այդ առարկայական ռիսկերի առնչվող թեմաների վրա»: