«Եթե Ադրբեջանի կոռուպցիան չի եղել իրենց ազգային անվտանգության սպառնալիք, ապա մերը եղել է հենց այդպիսին»․ Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի գրառումը. «Երբ ասվում է, որ քաղաքներն ու բնությունը աղբապատելով են սկսում կորցնել երկիր ու պետություն, շատ հաճախ հնչում է հակափաստարկ, թե՝ ի՞նչ է, օրինակ թուրքերն ու ադրբեջանցիները մեզանից մաքրասեր ե՞ն, որ տիրացել են մեր ունեցածին: Իհարկե մաքրասեր չեն: Բայց ռեսուրսային առումով մեզանից բազմապատիկ ավելի են, պատկերավոր ասած՝ ունեն խոզությունը «փոխհատուցելու» ռեսուրս:
Մեր նման ժողովուրդներն ու հասարակությունները, որոնք չունեն այդպիսի ռեսուրս, փոխարենն ունեն իրենց համախառն ռեսուրսները բազմապատիկ ավելի գերազանցող ընթացիկ և էքզիստենցիալ սպառնալիքների ահռելի ծավալ, պետք է ձգտեն առավելագույն ռացիոնալության, օպտիմալության, ինչի մեջ մտնում է նաև երկիրը չաղտոտելը:
Օրինակ, մեզանից շատ ավելի կոռումպացված է եղել ու կոռումպացված է Ադրբեջանը: Նույն տրամաբանությամբ կարո՞ղ ենք ասել, թե՝ ինչ ենք խոսում կոռուպցիայից, միայն մեր կառավարումը հո կոռումպացված չէր: Բայց, Ադրբեջանի ռեսուրսները եղել են բազմապատիկ ավելի, իսկ մերը՝ սահմանափակ, հետևաբար մենք պարտավոր ենք եղել թույլ չտալ կոռուպցիա, և, եթե Ադրբեջանի կոռուպցիան չի եղել իրենց ազգային անվտանգության սպառնալիք, ապա մերը եղել է հենց այդպիսին, ինչը իր նախագահության վերջին տարիներին խոստովանում էր նաև հենց Սերժ Սարգսյանը:
Այդպիսով, աղտոտում են շատերը, բայց մեր վարքը մենք պետք է չափենք մեր խնդիրների և ռեսուրսների մասշտաբային հարաբերակցության մեջ, այլ ոչ թե ասենք մոտավորապես հետևյալը՝ «դե մենակ մենք հո չենք՝ ինչ մի առել անցել եք»:
Եվ թերևս այդպես պետք է լինի մոտեցումը մեր հանրային համակեցության շրջանակում եղած բոլոր խորքային խնդիրների, ոչ միայն աջ ու ձախ աղբապատելու մոլուցքի հանդեպ: Իհարկե մենակ մենք չենք, բայց մեր հանրային վարքի ցանկացած արատ հարվածում է միայն մեզ:
Հետևաբար, մեր հանրային կյանքի, համակեցության մշակույթի, շրջապատի՝ թե շրջապատի մարդկանց, թե շրջակա միջավայրի հանդեպ վերաբերմունքի մշակույթի խորքային փոփոխությունը Հայաստանի համար զուտ «աչք շոյելու» կամ պարզապես հարմարավետ կենսակերպի հարց չէ, այլ փոքր ռեսուրսների համալիր կառավարման, որից ածանցվում է հասարակական-քաղաքական կյանքի մնացյալ դրսեւորումների գերակշռող մասը:
Այդտեղ է հայրենասիրությունը, ոչ թե լալահառաչ կամ ցնծագին տեքստերում»: