«Միամտություն է ակնկալիքը, թե Ֆրանսիան ու ԱՄՆ-ը պետք է կանխեն Ադրբեջանի հնարավոր սադրանքը». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի գրառումը. «Ըստ իս՝ միամտություն է դիմումը կամ ակնկալիքը, թե Ֆրանսիան ու ԱՄՆ պետք է կանխեն Ադրբեջանի հնարավոր սադրանքը, որ նշմարվում է Բաքվի ՊՆ ապատեղեկատվության տողատակերում:

Նախ, Ֆրանսիայի պարագայում թերևս ավելորդ է խոսել, որ Փարիզը բացարձակ չունի Բաքու զսպելու ռեսուրս: Այս իմաստով քիչ հուսադրող կդիտեմ Մակրոն-Պուտին շփումները:

Ինչ վերաբերում է Վաշինգթոնին, ապա կարծում եմ՝ Վաշինգթոնը Կովկասում չունի Բաքու զսպելու ցանկություն: Վաշինգթոնի խնդիրը Թեհրան կամ Մոսկվա, կամ՝ Թեհրան և Մոսկվա «զսպել»-սեղմելն է: Իսկ այդ առումով, ինչքան էլ տարօրինակ չլինի, կա երկու տարբերակ:

Մեկը՝ առաջ մղել դիվանագիտական-քաղաքական առաջարկ Հայաստանին ու Ադրբեջանին, որի հաջողությունը բնականաբար կլինի թե՛ Մոսկվային, թե՛ Թեհրանին զսպող գործոն: Մյուսը՝ եթե չի հաջողում այդ առաջարկը, հասնել Կովկասում իրավիճակի ապակայունացման ռիսկերի, որոնց հանդեպ այսօր առավելագույն զգայունը հենց Ռուսաստանն ու Իրանն են: Իսկ դրան հասնելու միջոցը Բաքուն է: Եվ այդ համատեքստում է նաև, որ մտորելու տեղիք է տալիս այն, թե ինչո՞ւ Վաշինգթոնը համարժեք խստությամբ չարձագանքեց Բաքվի բավականին սուր արձագանք-հոխորտանքին՝ թե դուրս կմնաք կարգավորումից, եթե Մինսկի խմբի համանախագահության անուն տաք:

Այդ առումով, շատերի համար գուցե հնչի տարօրինակ, բայց հնարավոր սադրանքներ զսպելու տեսանկյունից առանցքային նշանակություն է ունենալու երեք օր անց Սամարղանդում տեղի ունենալիք Շանհայի գործակցության կազմակերպության Վեհաժողովը, որին առաջին դեմքերի մակարդակով մասնակցելու են ոչ միայն անդամ երկրները, ինչպիսիք Հնդկաստան, Չինաստան, ՌԴ, Պակիստան, Ղազախստան, Կիրգիզիա, Տաջիկստան և Ուզբեկստան, այլ նաև դիտորդի կարգավիճակ ունեցող Իրանը, և երկխոսության գծով գործընկերոջ կարգավիճակ ունեցող Հայաստանը, Թուրքիան և Ադրբեջանը:

Այստեղ են խմորվելու կայունության կամ ապակայունացման էական հարցերը»: