«Երկու դեպքում էլ հնարավոր է գտնել թե՛ փաստարկներ, թե՛ հակափաստարկներ, ու անվերջ վիճել դրա շուրջ»․ Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Մի մաս համոզված է, որ Լաչինի միջանցքը փակել է Ռուսաստանը, մեկ այլ մաս համոզված է, որ Լաչինի միջանցքի փակելն արևմտյան ծրագիր է: Երկու դեպքում էլ հնարավոր է գտնել թե փաստարկներ, թե հակափաստարկներ, ու անվերջ վիճել դրա շուրջ:
Զուտ հասարակական պատկերի առումով միանգամայն նորմալ է, հանրությունը կազմվում է տարբեր պատկերացումներ ու կարծիքներ ունեցող անհատներից, խմբերից և այլն:
Այլ է պետական քաղաքականության և քաղաքական, ու նաև փորձագիտական ինստիտուտների խնդիրը: Այստեղ պետք է լինի սցենարների առավելագույն դիտարկում, թե ինչ է ուզում այս խոշորը, այն խոշորը, երրորդը, չորորդը և այլն, այդ դիտարկումները համադրել մեր խնդիրների հետ, գնահատել մեր հնարավորությունների ու ռիսկերի բալանսը այս կամ այն սցենարի տարբերակում և այլն:
Սակայն, մեզանում նաև այս դաշտում իրավիճակը առավել բնորոշ է «հետախուզական» ծառայության: Այսինքն, կա պնդում՝ որ սա է, և վերջ: Մինչդեռ, որևէ սցենար պնդել՝ որ փակողը սա է, կամ նա, կարող է թերևս միայն շատ մեծ կարողությամբ հետախուզական ծառայությունը:
Ստեղծված իրավիճակի առնչությամբ կարծիքս արտահայտել եմ դեռևս առաջին օրերին: Միջանցքի փակումը, ըստ էության, պատերազմական քայլ է, թեկուզ այդպիսին չէ ձևով: Իսկ այդօրինակ «բովանդակությամբ» քայլերը հնարավոր են դառնում միայն «միջազգային լեգիտիմության» պայմաններում: Ալիևը գուցե ամեն ինչ է՝ վատ իմաստով, բայց հիմար չէ հաստատ, որպեսզի առանց դրա գնա այդպիսի գործողության: Նա ստեղծել է իրավիճակ, հաշվարկով, որ դրա վրա «բզզալով» հավաքվելու են բոլորը՝ «նեկտար« քաղելու նպատակով:
Տարիներ շարունակ մեր գլխավոր վրիպումներից և սխալներից մեկը եղել է այն, որ համոզված ենք եղել, և ինքներս մեզ ենք համոզել, որ Ալիևը ոչինչ է, չունի որևէ բան ինքնուրույն անելու հնարավորություն: Մեծ հաշվով այո՝ նա ոչինչ է խոշոր ուժային կենտրոնների տրամաչափում: Բայց, երբ այդ կենտրոնների միջև կա շատ սուր մրցակցություն, բացվում է ռեսուրսային որոշակի բազա կուտակած ավելի փոքր տրամաչափի խաղացողների մանևրի դաշտ: Այդ դաշտի սահմանները բավականին նուրբ են, հնարավոր է չնկատել ու խախտել, թեկուզ ոգևորությունից, և կարող ես պատժվել:
Հիմա ինչպիսի՞ն է վիճակը Ալիևի համար, ես չգիտեմ, բայց գոնե առայժմ նա չունի «մարսողության» խնդիր, ինչը թերևս նշանակում է, որ դեռ սպառված չէ Լաչինի միջանցքում ադրբեջանցի «ակտիվիստների» տեսքով կուտակված «աշխարհաքաղաքական նեկտարը»»: