«120000 հայի կյանքը ի՞նչ է որ միջազգային հանրության համար». Տաթևիկ Հայրապետյան

Ադրբեջանագետ Տաթևիկ Հայրապետյանի գրառումը. «Այսօր շատերս հերթական անգամ ահազանգեցինք՝ Ադրբեջանը նորից խախտել է նոյեմբերի 9–ի եռակողմ հայտարարությունը ու անցակետ տեղադրել: Մենք արդեն երկու տարուց ավել է այս արտահայտությունն ենք անում, կարծես նույն սկավառակը լինի, բողոքում ենք ռուսների անգործությունից, ասում՝ լավ էր ամերիկացիք հայտարարություն տվեցին, բարկանում ադրբեջանցիների հանդգնության վրա, գրում, ջնջում, իրազեկում սեփական իշխանությունների անգործության մասին, փորձում ամեն մեկս մեր տեղում պայքարել, բայց ցավոք, մեծ բան չենք կարողանում փոխել:
Մենք իրականում լավ չենք էլ գիտակցում կամ էլ միգուցե շատ լավ գիտակցում ենք, բայց անզորությունը հաղթում է, ելքերը չենք տեսնում, լուծումները չեն գտնվում, երկիրը ինչ–որ իներցիայի մեջ է ու հույս ունենք, որ ի վերջո՝ մի տեղից մի լույս կբացվի, չի՞ նստի չէ միջազգային հանրությունը նայի, թե Ալիևը ինչպես է հայերին դուրս հանում Արցախից: Իսկ եթե նստի ու նայի, մինչ հիմա նայել են, չէ՞, հետո էլ կնայեն, ոմանք շատ հասցեական կոչեր կանեն, ոմանք էլ բան չեն ասի:
Կանցնի կգնա, 120000 հայի կյանքը ի՞նչ է որ միջազգային հանրության համար, 108 տարի առաջ էլ, մեկ ու կես միլիոն հայ սպանեցին ու հայրենազրկեցին, այս անգամ էլ հայրենիքից զրկվողը կլինենք մենք, մազապուրծ լինողը, էլի մենք, բողոքողը, տուն–տեղ կորցրածը, ցավ կրողը մենք, բայց իրականում մեզ դարման տվողն էլ ենք մենք: Ամեն մեկս մեր մտքի անկյունում լուծումներ ենք փնտրում, շատ բան չենք գտնում, ուզած չուզած մեր հասանելիք ճակատն ենք փորձում պահել, չհաշտվել ու համակերպվել:
Բայց ինչպե՞ս փոխել այս վտանգավոր ու կրկնվող սկավառակը, ինչպե՞ս կանգնեցնել դեպի կործանում տանող այս շղթան, ես շարունակում եմ մտածել, որ կանգնեցնողը մենք ենք, ուրիշ ոչ ոք դա մեր փոխարեն չի անելու, մնում է միասին բոլորով որոշենք դա անել ու իհարկե, լինի առաջնորդություն, դա է այս ամենը փոխելու միակ հնարավորությունը»: