«Այս համապատկերում մտածել, որ դատապարտող օրենքի նախագիծ կընդունվի ու կկիրառվի, բարի ռոմանտիզմ է». Դիլբարյան

Հայոց լեզվի պատմության ամբիոնի դոցենտ Նարինե Դիլբարյանը գրում է. «Երբ արդեն բանակցային բազմաշերտ աղետի հայոց խորհրդանիշ դարձած 0 կետից, առանց որևէ զգացմունքների, հետին մտքերի՝ ցասման, վրեժի, չեզոք և անայլայլ հետևում ես Փաշինյան- վարչապետ-ՔՊ կառավարախորհրդարանական թիմի վարած Արցախյան քաղաքականությանը, որն անքակտելի է ՀՀ ինքնիշխանության և պետականության անվտանգության քաղաքականությունից, ապա գծվում է վերին կետից դեպի բացարձակ անկում ուղղվող մի կտրուկ վայրընթաց կոր․ ազատագրված պաշտպանիչ պատմական տարածքներով Արցախ՝ Հայաստանիի հետ կապող երկու երկու մարզերով՝ Քաշաթաղ և Քարվաճառ, ավելի քան 11 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածքով և 150 հազարից ավելի բնակչությամբ, ցարդ ԱՀ տարածքի 75 տոկոսը զավթված է, բնակչության թիվը 120 հազար է, ՀՀ-ն կորցրել է Գորիս-Կապան միջպետական մայրուղու 40 կմ կարևորագույն հատվածը, Գեղարքունիքում, Վայոց ձորում և Սյունիքում ռազմավարական տարածքներ, դեռ անկլավներ են հանձնվելու։ Փաշինյանական կարգախոսները հետևյալ շղթան են կազմում՝ Արցախը Հայաստան է և վերջ, ջախջախիչ պարտությունից հետո Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի շուրջ Մինսկի խմբի եռանախագահների բանակցությունների վերսկսում 2021 թվականի արտահերթ ընտրությունների ընթացքում հետո կտրուկ շրջադարձ՝ ինքնորոշման և կարգավիճակի հարցերից հրաժարում, ԼՂ ժողովրդի իրավունքների և անվտանգության օրակարգի ձևավորում, որը փաստացի նշանակում էր Հայաստանի հրաժարումը Արցախի անվտանգության երաշխավորը լինելու հանձնառությունից՝ միջազգային մեխանիզմների կիրառմամբ Ստեփանակերտ-Բաքու վայ-երկխոսության պարտադրանքով, այնուհետև Արցախը Ադրբեջան է և վերջ։ Այժմ էլ նշվում է՝ խաղաղության պայմանագիր կոչվող փաստաթղթում Արցախի հարցը կարող է չհիշատակվել ընդհանրապես․․․․
Այս համապատկերում մտածել, որ ստորագրություններով ԱԺ օրակարգ կներառենք Արցախը Ադրբեջանի կազմում ճանաչողներին դատապարտող օրենքի նախագիծ և այն կընդունվի ու կկիրառվի, բարի ռոմանտիզմ է։ Թեև բնագիտության մեջ կորերը ոչ միայն վայրընթաց են, այլև կարող են վերընթաց դառնալ, եթե․․․ ապա․․․.»: