«Նույնիսկ 44 -oրյայից հետո «հողատուներից» ու «ոչմիթիզականներից» այն կողմ մի միլիմետր չի անցել «հայ քաղաքական միտքը»». Միսկարյան

«Ժողովրդավարական հարթակ» հիմնադրամի տնօրեն Գարեգին Միսկարյանը գրում է. ««Անկախությունից»-ից ի վեր Հայաստանի քաղաքական միտքը պտտվել է ոչ թե «ինչպիսի պետություն ունենալ», այլ «ինչ չափի պետություն ունենալ»։ «Քաղաքական» դաշտը բաժանվել է երկու մասի՝ «հողատուների» և «ոչմիթիզականների»։
«Հողատուները պնդել են, թե «տալիս ես մի մասը՝ պահում ես մմնացածը», «ոչմիթիզականները», թե «Մի մասը տանք՝ մյուս մասը կվերցնեն»։
Ու էսպես էլ երեսուն տարում ոչ մի խոսք այն մասին, թե ում համար է Հայաստանի հանրապետությունը, ինչու այն մարդակենտրոն չէ, ինչու ազատ ու արդար չի, ինչու համերշախ չենք։ Էսպես երեսուն տարի էս կեղծ թեզերով մարդկանց սնել ու պահել են «հողի ասեղի» վրա։
Բայց ցավը դա չի, այլ այն, որ մինչև օրս էլ, նույնիսկ 44 oրյա աղետից հետո վերը նշված «հողատուներից» ու «ոչմիթիզականներից» այն կողմ մի միլիմետր չի անցել «հայ քաղաքական միտքը»։ Մարդիկ մեծ-մեծ խոսում ենք քաղաքականությունից ու պետությունից, ու հաջորդ խոսքում իրենց կամ դիմացինից հռչակում լևոնական կամ հակալևոնական, նիկոլական կամ հականիկոլական, սերժական կամ հակասերժական, քոչարյանական կամ հակաքոչարյանական։
Ամեն ինչից խոսում են՝ բացի պետականությունից ու քաղաքականությունից, ամեն ինչից խոսում են, բացի ՄԱՐԴՈՒՑ ու նրա տեղից էս արևի տակ, բացի Հայաստանի հանրապետության տարածքում արժանապատիվ կյանքով ապրելու մեր երազանքից։
Արդեն երեսուն տարուց ավելի...»: