«Բացարձակ տիրակալը ԵՐԲԵՔ չի ներում իր իշխանության դեմ ոտնձգություն արած անձին». Մհեր Հակոբյան

Համաշխարհային պատմությունն ուսումնասիրելն անձին զինում է իրոք անգին մի փորձով, որը երբեմն հնարավորություն է տալիս ԳՈՒՇԱԿԵԼ ԱՊԱԳԱՆ, ընդ որում, ինչքան լավ ես ուսումնասիրել համաշխարհային պատմությունը, այդքան լավ ես կարողանում տեսնել նաև առկա օրինաչափություններն ու լինել դիպուկ:
…Վիտալիանոս և Բյուզանդական կայսրության կայսր Անաստաս I (491-518), Ահմեդ իբն Բադր ալ-Արմանի ու նրա հայր, Ֆաթիմյանների խալիֆության փաստացի տիրակալ Բադր ալ-Արմանի (1073-1094), Դելի Հասան և Օսմանյան սուլթանության սուլթան Ահմեդ I (1603-1617), Աբազա փաշա ու Օսմանյան սուլթանության սուլթան Մուրադ IV (1623-1640), Հենրիխ Դ’Գիզ և Ֆրանսիական թագավորության արքա Հենրիխ III (1574-1589), Ալբրեխտ ֆոն Վալենշտայն ու Հռոմեական «սրբազան» կայսրության կայսր Ֆերդինանդ II (1619-1637) և շատ ու շատ այլք. ոչ լրիվ ցանկն այն անձանց, որոնք ապստամբել էին իրենց տիրակալների դեմ, ստացել էին ներում, բայց հետո իրենց սպանել էին…
Տարբեր ժամանակներ և դարաշրջաններ, տարբեր քաղաքակրթություններ ու տարածաշրջաններ, բայց կանոնը մնում է նույնը՝ բացարձակ տիրակալը ԵՐԲԵՔ չի ներում իր իշխանության դեմ ոտնձգություն արած անձին, ով և երբ էլ այն արած լինի»: