«Աշխարհին հայերի հերթական ցեղասպանությունն այդքան չի հուզում, որքան, օրինակ, կհուզեր հեռախոսի նոր մոդելի ի հայտ գալը». Տարոն Սիմոնյան

Իրավաբան, ԱԺ նախկին պատգամավոր Տարոն Սիմոնյանի գրառումը. «Ուրույն հոգեբանական հարց է, որ հայերս շատ ավելի մտահոգվում ենք ոչ թե նրանից, որ, օրինակ, տեղի է ունեցել հերթական ցեղասպանությունը, կորցրել ենք Արցախը, և դադարել է դրանում առնվազն երեքհազարամյա հայակական ներկայությունը (այդ դրությունը որոշ ժամանակ անց փոխվելու է, իհարկե, հերթական հայկական առաքինության պոռթկման արդյունքում), այլ այն, որ աշխարհում դա ոչ մեկին այդքան էլ չի հուզում, որքան, օրինակ, կհուզեր հեռախոսի նոր մոդելի ի հայտ գալը։
Անտեսված լինելու հանգամանքը շատ ավելի է ընկճում, և ոչ թե նրա համար, որ հայերս հավատում ենք մարդկության առաքինությանն ու մարդասիրությանը, այլ այն պատճառով, որ մեզ թվում էր, թե այլոց համար կարևոր էր, որ մենք դեռևս բրոնզեդարյան ժամանակաշրջանից եկել, հասել ենք այսօրվա աշխարհին և մեզ հետ բերել ենք համամարդկային հիշողություն ու քաղաքակրթություն։
Հասել ենք 21րդ դար, պարզվում է, որ ոչ մեկին այդ ժառանգությունը չի հետաքրքրում, որովհետև դրսում կապիտալիզմ է, շուկա, որտեղ մարդկանց ֆինանսական, նավթային, ջրային և այլ ռեսուրսներն են հետաքրքրում, իսկ մեր ձեռքում Մատենադարանն է, մի արխաիկ գրադարան, որտեղ առկա հիշողությունը շատերի համար անհարմար է և մոռացության արժանի ․․․
Հին ազգերի բնավորություն է՝ անընդհատ ձգտել լինել ուշադրության կենտրոնում ապուպապերի մեծ գործերի շնորհիվ։ Խնդիրն այն է, որ պապերի գործերի համար գնահատված լինելու ցանկությունը նվազեցնում է թոռների կողմից նորն ու պահանջվածն առաջարկելու մոտիվացիան, հատկապես՝ մեծ շուկա հիշեցնող մերօրյա աշխարհում։
Երբեմն անհրաժեշտ է ավելի շատ սիրել կյանքը, կռիվը, պայքարը, նվաճումն ու արարումը, քան դրանց մասին պատմությունները»։