«Նման բան մենակ 21-րդ դարի տկար ուղեղում կարող էր հասունանալ»․ քաղաքագետ

«Այլընտրանք» ՀԿ համանախագահ, քաղաքագետ Գարեգին Պետրոսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ ««Հայաստանի պատմությունը» պետության գոյության զարգացման պատմությունն է, իսկ «Հայոց պատմությունը»՝ չգոյության։ Սա ասում է ատլետիկ կազմվածքով թթվասերի որակի վերահսկման գլխավոր մասնագետը, ով համատեղությամբ ղեկավարում է նաև երկիրը։
Որպեսզի զբաղեցրած պաշտոնին ոչ հարիր պարզամտությունն ակնառու լինի, բերեմ մեկ օրինակ։ Բագրատունյաց թագավորության սկզբնական շրջանի մասին մեր հիմնական պատկերացումները ստանում ենք 10-րդ դարասկզբի հայ մատենագրության խոշորագույն ներկայացուցիչ Հովհաննես Դրասխանակերտցու երկրից, որը կրում է «Պատմություն Հայոց» անունը։ Այն ընդգրկում է հայ ժողովրդի պատմության ընդարձակ հատվածը՝ առասպելական շրջանից մինչև 924 թ։ Մանրակրկիտ նկարագրված է Բագրատունյաց պետության ձևավորման ու կայացման դժվարին ժամանակաշրջանը։ Ենթադրվում է, որ այն շարադրվել է Վասպուրականի Գագիկ Արծրունու և Բագրատունի Աշոտ Երկրորդի (Երկաթ) խնդրանքով։
Պատկերացնու՞մ եք՝ Անիի ու Վասպուրականի թագավորները կաթողիկոս Դրասխանակերտցուն ասեին՝ արի աշխատությունը վերնագրենք Հայաստանի պատմություն, որպեսզի այն չընկալվի որպես պետության չգոյության պատմություն։ Մի էլ փորձեք։ Նման բան մենակ 21-րդ դարի տկար ուղեղում կարող է հասունանալ, դարաշրջան, որտեղ մարմնի ամեն մի մաս կարելի է մեծացնել ու փոքրացնել, բացի ուղեղից»։