Ինչո՞ւ ճարտարապետ Ռաֆայել Իսրայելյանը չկիրառեց իր ոճը Նկարիչների միության շենքը կառուցելիս

Նկարիչների միության շենքը գտնվում է ներկայիս Շառլ Ազնավուրի անվան հրապարակում և կառուցվել է 1955-1956 թվականներին: Շենքը կառուցվել է «Երևան» հյուրանոցին անմիջապես կպած (ամենասկզբում Ինտուրիստ, այժմ՝ Գրանդ Հոթել Երևան):
Առաջին հայացքից դիտորդները երբեք չեն կռահի, որ այս երկու շենքերի միջև կա ժամանակի և ճարտարապետների տարբերություն, քանի որ շենքերը ոճային առումով իրարից չեն տարբերվում: Սակայն, իրականում, այս շենքերի վրա աշխատել են երկու տարբեր տաղանդավոր ճարտարապետներ: Երևանցիների շրջանում առավել հայտնի «Երևան» հյուրանոցը կառուցվել է 1926 թվականին: Դասական ոճով կառուցված այս շենքի ճարտարապետն է Նիկողայոս Բունիաթյանը: Հետագայում՝ արդեն հիսունականներին, որոշվեց հյուրանոցին կից կառուցել նկարիչների տուն, սակայն՝ հրապարակի կոմպոզիցիոն ամբողջականությունը պահելու խիստ սկզբունքով:

Նկարիչների միության շենքը կառուցելու պարտականությունը դրվեց իր ժամանակի ամենատաղանդավոր ճարտարապետներից մեկի՝ Ռաֆայել Իսրայելյանի ուսերին: Ի դեպ, Իսրայելյանն այդ ժամանակ արդեն ուներ մեծ հեղինակություն և համարվում էր առաջատար ճարտարապետներից մեկը: Նկարիչների միության շենքի կառուցման ժամանակ ճարտարապետի ցուցաբերած բացառիկությունը կայանում է նրանում, որ նա չի ձգտել իր ոճով ձևափոխել արդեն ձևավորված հրապարակի տեսքը, այլ, ամենայն հարգանքով մոտենալով իր ավագ գործընկերոջ՝ Նիկողայոս Բունիաթյանի աշխատանքին, շենքը կառուցել է նույն ոճով, ինչպիսին «Երևան» հյուրանոցն էր:

Շենքի մասին ճարտարապետն ասել է «Այս շենքի դեպքում գլխավորն անսամբլի հարցն է, քաղաքաշինական միասնական լուծում գտնելու հարցը: Մի պատառ հրապարակ ունենք և ուզում եք, որ այնտեղ եղած երկու ինքնուրույն ծավալի, երկու թեմայի կողքին ես ավելացնեմ երրո՞րդը: Ինքնուրույն լուծումով շենք ավելացնելով՝ այդ փոքրիկ հրապարակը կդարձնենք անկազմակերպ, պատահական կառուցապատված տարածություն»: Իսկ ճարտարապետ Կարեն Ալեքսանյանն էլ գրել է, որ երբ Իսրայելյանին հարցրել են, թե ինչու է շարունակել Բունիաթյանի ոճը՝ ստվերում թողնելով իրենը, նա պատասխանել է. «Մենք փոքր հողատարածք ունենք, բայց պիտի այս հողի վրա էլ կանգնենք հպարտ, արժանավայել ու այնպես կանգնենք, որ ոչ մեկս մյուսի ոտքը չտրորի»: