«2026թ․ ընտրությունները քաղաքականությանը հետևող մարդու փսիխիկայի համար մեծ փորձություն են դառնալու»․ Սուրեն Սահակյան

Հասարակական-քաղաքական գործիչ Սուրեն Սահակյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Հայաստանի «քաղաքական դաշտ» կոչվող ճահճում կա մի մեծ շերտ, որի «քաղաքական» համոզմունքների առանցքն էն ա, թե Հայաստանում ղեկավարներ նշանակում են դրսից և այլ որևէ տարբերակ չկա ու չի էլ կարող լինել։ Հաճախ կարդացած կլինեք, որ «այսինչ» քաղաքական գործիչը ընտրություններից կամ քաղաքական գործընթացներից առաջ ու ընթացքում թռել ա, ենթադրենք՝ Մոսկվա՝ «դաբրո» ստանալու։ Ներքին խոսակցություններում հաճախ էդ ենթադրյալ «դաբրոն» ստանալով ա պայմանավորվում այս կամ այն գործընթացի հաջողությունն ու հակառակը։ Հատկապես ընտրություններից առաջ շատ-շատերը շտապում են Մոսկվա՝ ակնկալելով մրցակիցներից առաջինը իրենց հաջողությանն աջակցության համար ռուսական պետական ապարատից մի ոչնչության գլխով հավանության արհամարական նշանը ստանալ։ Երբեմն մրցակցում են էդ հարցում՝ համոզելով, թե իրենց մրցակիցները չեն կարող Հայաստանից ու նրա ինքնիշխանությունից «տերերին» ավելին տալ, քան իրենք կտան։ Երբեմն մրցակցում են, թե ում «դաբրո» տվող ռուս կամ այլազգի ոչնչությունն ա պաշտոնով ավելի բարձր, թե Հայաստանի հնարավոր անկախության նվազեցման հարցում ում գործակալն են դառնում։ Նույն սերիայից ա համոզումը, թե եթե Նիկոլին չի հաջողվում հեռացնել, ապա նրան ավելի բարձր ռուս կամ այլազգի մեկն ա հովանավորում։
Բացառապես բոլոր դեպքերում էդ երևույթի էությունն էն ա, որ Հայաստանը տոնական ժապավենով կապած նվիրում են օտարներին՝ հնարավորություն տալով նրանց ազդեցություն ունենալ էստեղի գործընթացների վրա։ Մի բան, որ հնարավոր չէր լինի, եթե «մենք ինքներս» էդ հնարավորությունը չստեղծեինք։ Արդյունքը՝ տնտեսական, ռազմական, սոցիալական ու մշակութային պերմանենտ կախվածությունը դրսի ուժերից։ Ինչ խոսք, խղճուկ տեսարան ա։ Եթե կողքից նայում ես, զզվանքից սրտխառնոցի աստիճան խղճուկ։
Անկեղծ, չեմ հասկանում դա ինչ ֆենոմեն ա։ Երբեմն պատահում ա կիրթ են լինում էդ մարդիկ, մասնավոր ու պետական գործերում հմտացած, երբեմն նույնիսկ «հայրենասեր», բայց մեկ ա՝ էդ իռացիոնալ մտածողության կրող։ Ու նույնիսկ բազմաթիվ օրինակները, երբ ռուսական կամ այլ աջակցությունը մի քոռ տոկոս էլ չի ավելացնում ստացվող քվեներին, չի ստիպում կասկածել էդ կարծրատիպի ճշմարտացիությանը։ Շուտով մամուլում շատ կտեսնեք, թե էսինչը գնաց Մոսկվա՝ համապատասխան ակնարկելով։ Ընդհանրապես, 2026թ․ ընտրությունները քաղաքականությանը հետևող մարդու փսիխիկայի համար մեծ փորձություն ա դառնալու՝ ամենամեծ հարվածը երբևէ եղածներից»։