«Մարդուն միշտ չէ, որ կարող ես փրկել ցավից, բայց կարող ես այնպես լինել նրա կողքին, որ նա իր ցավի մեջ միայնակ չմնա»․ Տեր Հեթում

Տեր Հեթում քահանա Թարվերդյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Երբեմն Աստված մարդու կյանքը երկարությամբ չի չափում։ Կան մարդիկ, որոնց երկրային ճանապարհը կարճ է, բայց նրանց թողած լույսը՝ երկար։
Գվատեմալայում ապրող երիտասարդ աղջիկը, որը հիվանդանոցում խնամում էր ծանր հիվանդ երեխաներին, նրանց համար դառնում է ոչ միայն խնամող, այլև մխիթարող ներկայություն։ Նա երեխաներին պատմում էր հեքիաթներ, որոնց մեջ Սուրբ Մարիամ Աստվածածինը դառնում էր սիրո, մայրական գթության և հույսի կերպար։
Խուանայի պատմության ամենախորը խորհուրդը գուցե հենց սա է․ մարդուն միշտ չէ, որ կարող ես փրկել նրա ցավից, բայց կարող ես այնպես լինել նրա կողքին, որ նա իր ցավի մեջ միայնակ չմնա։
Մենք հաճախ Աստծուն փնտրում ենք մեծ հրաշքների մեջ։ Սպասում ենք, որ Նա հիվանդությունը վերացնի, մահը կանգնեցնի, մեր խնդիրները լուծի։ Բայց երբեմն Աստծո հրաշքը ոչ թե ցավի վերացումն է, այլ այն սերը, որը հայտնվում է ցավի կողքին։
Խուանան չէր կարող բուժել բոլոր հիվանդ երեխաներին։ Նա չէր կարող հաղթել մահվանը։ Բայց կարող էր նստել նրանց կողքին, բռնել նրանց ձեռքը, պատմել մի պատմություն և մի քանի րոպեով նրանց աշխարհը դարձնել ավելի լուսավոր։
Եվ այստեղ է քրիստոնեական սիրո մեծագույն առեղծվածը։
Սերը միշտ չէ, որ կարողանում է փոխել հանգամանքը, բայց կարողանում է փոխել մարդու հարաբերությունը հանգամանքի հանդեպ։
Քրիստոսն էլ մեզ չի խոստացել կյանք առանց տառապանքի։ Նա խոստացել է, որ տառապանքի մեջ մենք մենակ չենք լինելու։ Գողգոթայի խորհուրդը հենց այդ մասին է․ Աստված հեռվից չի նայում մարդու ցավին։ Նա մտնում է մարդկային ցավի խորքը և Իր ներկայությամբ այն դարձնում փրկության ճանապարհ։
Խուանայի կերպարը մեզ հիշեցնում է նաև Մարիամ Աստվածածնի մասին։ Մայր, որը կանգնեց Որդու խաչի մոտ և չկարողացավ հեռացնել Նրա տառապանքը, բայց կարողացավ մնալ Նրա կողքին։
Գուցե երբեմն մարդու ամենամեծ ծառայությունը հենց «մնալն» է։
Մնալ հիվանդի կողքին։
Մնալ սգացողի կողքին։
Մնալ մենակ մարդու կողքին։
Մնալ այն մարդու կողքին, որին այլևս ոչ ոք չի հասկանում։
Որովհետև կան պահեր, երբ մարդուն ոչ թե պատասխան է պետք, այլ ներկայություն։
Եվ գուցե այդ ժամանակ մենք հասկանում ենք, որ սրբությունը միշտ չէ, որ աղմկոտ է։ Երբեմն սրբությունը մի երիտասարդ աղջիկ է, որը հիվանդ երեխայի մահճակալի մոտ նստած՝ հեքիաթ է պատմում։
Երբեմն սրբությունը ոչ թե հրաշք գործելն է, այլ ուրիշի ցավի մեջ սիրով ներկա լինելը։
Խուանայի պատմությունը մեզ մի պարզ, բայց դժվար հարց է թողնում․
Եթե այսօր Աստված մեզ հանդիպեցնի մի մարդու, որի ցավը չենք կարող վերացնել, ի՞նչ կարող ենք անել նրա համար։
Գուցե պատասխանը շատ պարզ է։
Նստել նրա կողքին։
Բռնել նրա ձեռքը։
Լսել նրան։
Եվ թույլ չտալ, որ նա հավատա, թե այս աշխարհում մենակ է։
Որովհետև երբեմն մարդու համար մեր ներկայությունը կարող է լինել այն փոքրիկ լույսը, որի միջոցով նա կրկին տեսնում է Աստծուն»։