«Յուրաքանչյուր հակամարտություն ունի իր յուրահատկությունը». Կարեն Հովհաննիսյան

Փորձագետ Կարեն Հովհաննիսյանը Ֆեյսբուքի իր էջում գրել է.

Յուրաքանչյուր հակամարտություն ունի իր յուրահատկությունը: Բացառություն չէ նաև հայ-ադրբեջանական հակամարտությունը, որը ոչ պատերազմ է, ոչ խաղաղություն: Ռազմական ակտիվ գործողությունները, որը համարվում է պատերազմ, չի կարող կանխորոշվել: Ի տարբերություն տարածաշրջանում այլ հակամարտությունների հայ-ադրբեջանական հակամարտությունը տարբերվում է հենց սրանով, որ անկանխատեսելի են ռազմական գործողությունները: Առաջին հրադադարի՝ 1994թ.-ից հետո, պատերազմի վերսկսման վտանգը միշտ կախված է եղել մեր գլխին: Չնայած պատերազմի վտանգը առկա է եղել, օրակարգային է եղել, սակայն պետք է փաստեմ, որ անցած տարիներին Հայաստանի քաղաքական իշխանությունը մատերի արանքից է նայել մեր անվտանգությանը: Այն, ինչի հասել ենք այսօր բանակում, դա բացառապես զինված ուժերում և այլ ուժային կառույցներում ծառայաող նվիրյալների անձնական ներդրման շնորհիվ է: Չենք ունեցել պետական մոտեցում, չի եղել պետական քաղաքականություն: Այս ամենը ակնհայտ դարձավ 2016թ.-ի ապրիլին, երբ Ադրբեջանը անցավ ռազմական ակտիվ հարձակվողական գործողությունների:
Մի քանի օր շարունակ Ադրբեջանակ զինուժը տեղավորվեց սահմանի ողջ երկյանքով, ծանր զինտեխնիկան օրեր շարունակ բերում էր առաջնագիծ, մարդկային ուժի կուտակումներ, որոնք բնականաբար զեկուցվում էին սակայն այդպես էլ համար առաջին տագնապ չի հայտարարվում, որը կարող էր լուծել շատ հարցեր և չունենայինք այդքան զոհեր:
Մի կողմ թողնելով ապրիլյան պատերազմը, քանի որ դա առանձին քննարկման թեմա է, առաջ անցնեմ պատերզմի վերսկսման մասին թեմայով:
Իրականում, պատերազմի վտանգը կար հենց 2016թ-ի ապրիլի 5-ից հետո ևս, երբ հրադադարի մասին երկկողմ հայտրարվեց: Ցավոք սրտի, պետք է նշեմ, որ նախկին իշխանությունը պատերազմի վերսկսելու մասին յաթաղանը օգտագործել է նաև ներքին քաղաքական կյանքում: Որևէ ներքին քաղաքական, սոցիալական անհանազադության դեպքում, սկսվում էր ակտիվ քարոզչություն այն մասին, որ հակառակորդը կուտակումներ ունի առաջնագծում և ունեն օպերատիվ տեղեկություններ հարձակման մասին: Նույնիսկ շատ հեռուն էին գնում, որի մասին չեմ խոսի այստեղ...
Այո, մտածել, որ պատերազմը կարող է չլինել, և հարցը կլուծվի բացառապես դիվնագիտական ճանապարահով, առնվազն միամտություն կլինի: Բազմիցս ասել եմ, հիմա էլ կասեմ, որ դիվանագիտության ճանապարհով կարող են գալ որոշակի համաձայնություն, իսկ վերջնական շտրիխները կդրվեն ռազմական ակտիվ գործողություններով: Այլ բան է, թե այդ գործողություններից հետո կրկին կերկաձագվի պատերազմի ժամկետները հրադադարի տեսքով, թե՞ վերջնական խաղաղության պայմանագիր կկնքվի:
Ամեն դեպքում, բոլորն էլ պետք է գիտակցեն, որ մի օր դա լինելու է, որ Ադրբեջանը, Թուրքիան Հայաստանին դիտարկում են որպես սեպ, որը խրվել ու մնացել է իրենց պանթուրքիզմի գաղափարության ուղեղի մեջ: Հենց դա է պատճառը, որ մենք պետք է ամեն ժամ, օր պատրաստվենք ու միայն պատրաստվենք պատերազմին...