«Խաղալիք կորցրած երեխու նման հիշեցնում ենք դրա մասին ամեն օր». Արշալույս Մղդեսյան

«Մեդիա կենտրոն» ծրագրի խմբագիր-համակարգող Արշալույս Մղդեսյանը սոցկայքի իր էջում գրել է. «Մթի, ցրտի ու բոկոտն մանկության համար Տեր-Պետրոսյանից աչոտ ուզողներին ասեմ՝ այդ տարիներին ապրել եմ Վրաստանում՝ Ջավախքում։ Նույն խառը, հլա ավելի բեթար վիճակն էր. մի կողմից քաղաքացիական պատերազմ ու անիշխանություն, մյուս կողմից պատերազմ Աբխազիայի ու Հարավային Օսիայի համար կամ հետ։ Մինչև 1999թ․ լույս չկար, մայլա-մայլա ինքնակազմակերպվել, դվիժոկ էինք միացնում, որ երեկոյան 6-12 մարդկանց տները լույս լինի։ Ջրի հերթեր, թալան ու այսպես։ Նույն Վրաստանում օրը մեջ պայթեցնում էին Հայաստան եկող գազատարը։ Այդ ընթացքում Վրաստանը կորցրեց տարածքներ, իսկ Հայաստանը հաղթեց պատերազմում։ Վրաստանում մինչև 1999թ. լույս չկար նորմալ, Հայաստանում Ատոմակայանն աշխատեց արդեն 1995-ին։ Վրաստանը չորս կողմից բաց էր, Հայաստանը՝ երկու կողմից շրջապատված, իսկ մյուս երկու ճանապարհներն էլ բարդություններով լի։ Բայց վրացիքից ոչ մեկ գրեթե չանվանեց Շևարնաձեի կամ դրանից առաջ Գամսախուրդիայի կառավարման տարիները «մթի ու ցրտի» ժամանակ, իսկ մենք խաղալիք կորցրած, խռոված երեխու նման հիշեցնում ենք դրա մասին ամեն օր»։