«Խաղաղության առաջարկ սա չի կարող կոչվել». Հրանտ Տեր-Աբրահամյան

Հրապարակախոս Հրանտ Տեր-Աբրահամյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․ «Էն ինչ ասեց Լավրովը, ու փաստացի մերժվեց Նիկոլի կողմից (եթե ճիշտ եմ հասկացել), բացարձակ նորություն չէ:
Սա հենց այն փիլիսոփայությունն է, որի շուրջ արդեն քանի տարի է ընթանում են բանակցությունները: Սերժի օրոք էլ, Նիկոլի օրոք էլ: Դետալները նկատի չունեմ, այլ կոնցեպցիան:
Այն է՝ տարածքների զիջում, խաղաղապահ ուժեր, անորոշ կարգավիճակ, կարգավիճակի ճշտում հետագայում՝ այսինքն ոչ մի բան:
Կարևոր է էստեղ հասկանալ հետևյալը:
1. Ոչ մի կերպ չի երևում, թե դա ոնց կարող էր բերել խաղաղության:
Հակառակն ավելի պարզ է երևում՝ պատերազմի ավելի վատ դիրքերից հայերի համար:
Չեմ ուզում շատ խորանալ:
Ինձ թվում է աքսիոմատիկ պիտի լինի, որ խաղաղապահ զորքը խաղաղության երաշխիք չի, որ խաղաղապահ զորքը նշանակում է, էդ զորքի տիրոջ վերահսկողություն կոնֆլիկտի և այլն:
Աքսիոմատիկ է նաև, որ թղթի կտորներ, միջազգային երաշխիքներ, խաղաղապահներ մեր ժողովուրդը շատ է տեսել՝ Բեռլինյան դաշնագրից, Սևրից սկսած, բայց խեր չի տեսել դրանցից:
Եթե ինչ-որ մեկը դեռ ուզում է տեսնել, իրոք դժվար է բանավիճել դրա մասին: Սևրից լավ թուղթ չունենք, դրեք գլխներիդ, պաչեք:
2. Սա, ըստ էության, երկուսի համաձայնություն է երրորդի հաշվին: Չարաշահելով իր միջնորդական դերը, միջնորդն առաջ է տանում իր շահերը:
Թուրքերը ստանում են տարածքներ, ռուսները՝ խաղաղապահ զորքի միջոցով ազդեցության կտրուկ աճ տարածաշրջանում, հայերը՝ խոսքեր, թուղթ ու բարի ցանկություններ:
Խոսքն այստեղ ինչ-որ անզիջում դիրքի մասին չի:
Խոսքը նրա մասին է, որ փոխզիջում պետք է լինի:
Եթե տալիս ես, մի բան պիտի ստանաս:
Ու էլի կարևորը:
Մի խեղաթյուրեք:
Խաղաղության առաջարկ սա չի կարող կոչվել, որովհետև մեջը խաղաղություն չկա գոնե տևական և կայուն, այլ կա միայն պատերազմի հեռանկար՝ ավեի վատ պայմաններում:
Այսինքն, հետաձգված պատերազմ:
Էսօր կանգնեցնենք պատերազմը, որ վաղն ստանանք ավելի վատ պատերազմ:
Ինձ չմեղադրել:
Տրամաբանությունն է մեղավոր»: