««Ծանր բռունցք, «սլացիկ անցումներ». ի՞նչ է պետք այս աղետից դուրս գալու համար»․ Գևորգ Գալստյան

Քաղաքագետ, «Ազգային-Ժողովրդավարական Բևեռ»-ի մասնակից Գևորգ Գալստյանը ֆեյսբուքյան էջում գրել է. «Բանակը Հայաստանի «երրորդ հանրապետության» ամենալեգիտիմ ինստիտուտն է եղել և այդպես պետք է լինի միշտ՝ ի հեճուկս ներկայումս իրականացվող իշխանական նենգ արշավի: Ներկայումս՝ ավելի քան երբևէ, էական նշանակություն ունի բանակի վերականգնումը, որի համար հարկավոր է ռազմաքաղաքական կամային բարձր հատկանիշներ ունեցող էլիտա:
Այս պարագայում կարևորագույն խնդիր է հանդիսանում նաև քաղաքական լիդերության հարցը, որի լուծմամբ է պայմանավորված նաև ռազմաքաղաքական, ազգային ինքնությամբ էլիտայի ձևավորման խնդրի լուծումը: Ըստ իմ խորին համոզմամբ, առկա աղետալի ճգնաժամի հաղթահարման բնույթը պահանջում է թե՛ քաղաքական, թե՛ ռազմական գիտելիքներ և հետագիծ ունեցող լեգիտիմ լիդեր, ով իր խառնվածքի մեջ կզուգակցի (ինչպես Ն. Մաքիավելին է ասում) «առյուծի» (ուժ) և «աղվեսի» (խորամանկություն, ճարպկություն) հատկանիշներ, քանի որ պետության առաջ ծառացած խնդիրները հավասարաչափ և՛ քաղաքական, և՛ ռազմական են, իսկ մեծամասամբ այս երկուսի տարրալուծում հանդիսացող խնդիրներ:
Այլ կերպ ասած՝ պետությունը և ժողովրդը այս աղետից կարող է դուրս գալ մի այնպիսի գործչի ղեկավարման դեպքում, ով ունակ կլինի իրականացնել «ծանր բռունցքի» և «սլացիկ անցումների» քաղաքականություն, և, որ ամենակարևորն է՝ ազգի կողմից լեգիտիմություն (վստահություն, հավատ) կվայելի»:
Անշուշտ, Հայասատանի «երրորդ հանրապետության» պատմության ընթացքում ռազմական անցյալ ունեցող քաղաքական գործիչների պակաս չի զգացվում, բայց նաև այդ բնույթի վարկաբեկված գործիչների պակաս չի զգացվում:
Քաղաքական դիսկուրսում մեծ տարածում գտած «հին ու նոր» եզրույթը (և որով թե' «հները», թե' «նորերը» իրենց սրտի ուզածի պես բառախաղերի և մանիպուլյացիաների են դիմում), փոխարինելով «մերժված և ընդունելի» եզրույթով՝ կպնդեմ, որ Հայաստան պետությունը պետք է ունենա ազգային իղձերի հետ ներդաշնակ և ազգին իր խիզախ էությունը վերադարձնելու ունակ՝ ընդունելի քաղաքական լիդեր և էլիտա, որոնց շարքերում չեն լինի ո'չ նախորդ իշխանություններից, ո'չ ներկայիս իշխանությունից և ոչ մեկ՝ իր նկատմամբ տհաճություն և զայրույթ ձևավորած, «կարկառուն» դեմք»: