«Տպավորություն ունեմ, որ որոշ գեներալներ դիտավորյալ ձախողել են պատերազմը». Արմեն Դանիելյան

ՀՀ գլխավոր դատախազի նախկին տեղակալ Արմեն Դանիելյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Այնպիսի տպավորություն եմ ստանում, որ որոշ գեներալներ դիտավորյալ ձախողել են պատերազմը՝ «փափուկ բարձ դնելով» ժողովրդի և քաղաքական իշխանությունների գլխի տակ: Նրանց հետևում կանգնած մերժված բորենիները սխալ հաշվարկ են արել. նրանց թվացել է, թե պատերազմի պարտությունը բավարար է իրենց «հաղթարշավը» սկսելու և իշխանափոխություն անելու համար ...
Իսկ այսօր պատերազմը տանուլ տված, բանակի հիմքերը քանդած գեներալներն անամոթաբար քաղաքական բնույթի հայտարարություններ են անում՝ իրենց բաժին մեղքն ու պատասխանատվությունը գցելով Հայաստանի և Արցախի քաղաքական իշխանությունների վրա:

Ու շատ տրամաբանական է նրանց քայլերը, որովհետև նրանք զրկվել են կերակրատաշտից անկաշկանդ խժռելու հնարավորությունից, իսկ ժողովրդի կողմից ընտրված իշխանությունը թավիշ֊մավիշից, ավլեմ֊թափեմից, փռեմ֊ծեփեմից բացի գործնականում ոչինչ չի արել՝ լափածը վերադարձնելու և նրանց պատժելու ուղղությամբ, միայն՝ շռայլ խոսքեր:
Երկաթը տաք-տաք են ծեծում և եթե ճիշտ ժամանակին երկաթը ծեծեին՝ այսօր այդ գեներալները ոչ թե անպատժելիությունից ոգևորված հայտարարություններ կանեին, այլ Երևանի մետրոպոլիտենի կայարաններում մուրացկանությամբ կզբաղվեին: Եթե սրան էլ ավելացնեմ, որ այդ գեներալիկներից շատ֊շատերը ժամանակին ուղղակիորեն նպաստել են, որ բանակում տիրի գողական բարքեր (չաստ նայողները մեծ գումարներ են հավաքել զինվորներից, չմուծվողները ծեծի ու բռնության են ենթարկվել, խոշտանգվել կամ սպանվել են), ապա այդ «անճար հրեշտակների» կենսագրականի «խճանկարն» ավելի պարզ է դառնում: Իսկ այսօր նրանք փաստացի պատժված չեն և կարծելով թե «մաքուր» մարդիկ են՝ գոհ ու բախտավոր հայտարարություններ են ձոնում...
Հ.Գ. Երբ համադրում եմ բարձրաստիճան պաշտոնյաների հայտարարություններն ու ելույթները, որոշ պաշտպանական շրջաններից նահանջելու, զինանոցներն ու զորանոցները առանց կռվի թշնամուն հանձնելու փաստերը, ինձ մոտ հիմնավոր կասկած է առաջանում առ այն, որ ինչ֊որ բան այն չէ: Կասկածս էլ ավելի հիմավորվեց, երբ Արցախի չստացված նախագահը լացակումած հայտարարեց, որ զինվորականներն անտեսել են խնդրանքը՝ իր հետ առաջնագիծ մեկնելու համար: Իսկ մի՞թե Հանրապետության նախագահը, ով գերագույն գլխավոր հրամանատարն է, պետք է խնդրի: Նախագահի բացառիկ իրավունքն է միայն հրամայելը և այսօր օրն ու ժամն է, որպեսզի կեղծ ժպիտը մի կողմ թողնելով՝ Արայիկ Հարությունյանն ասի, որ Արցախում պատերազմի ժամանակ «խաղաղ ճանապարհով» տեղի է ունեցել զինվորական հեղաշրջում, որի պատճառով էլ մենք պարտվել ենք: Այդժամ, երեսուն վայրկյանը մեկ իր սկզբունքներն ու ժպիտը փոփոխող Արայիկը կտեսնի, թե Հայաստանում «պատվավոր իդյոտը» լույսի արագությամբ ինչպես «կհոշոտվի գազազած» ժողովրդի կողմից: Իսկ Արայիկ կոչեցյալը դեռ ողջ է կամ կենդանության նշաններ է ցույց տալիս՝ դրժելով իր ևս մեկ երդումը. նա Շուշիի ընկնելուց հետո ինքնասպանություն չի գործել:
Ոմանց դավաճանությունը մեզնից խլել է մեր բազմահազար զավակների կյանքն ու մեզ բերել է պարտություն ու դժբախտություն: Ես վստահ եմ, որ ինչ էլ լինի, ովքեր էլ լինեն այդ դավադիրները, նրանք պատժվելու են ժողովրդի կողմից: Հույս, հավատ ու սեր գողացողները անաստվածներ են»: