««Միջանցքի» հարցում առանցքայինն այն է, որ համանախագահ երկրների համար ադրբեջանական օրակարգը չունի հրատապություն». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի գրառումը. «Մի պահ կար, երբ հայ ժողովրդին համոզում էին, որ Իրանը փակեց «միջանցքի» հարցը: Հիմա, թե՝ միջացքի հարցը Շարլ Միշելն է փակել, այն էլ Պուտինին իր զանգով: Շարլ Միշելը Պուտինին զանգով «միջանցքի» հարց փակող լիներ, կզանգեր լեհ-բելառուսական սահմանի միգրանտների հարցը կփակեր և խեղճ Մերկելը, «օր պաշտոնաթողության», ստիպված չէր լինի ծանր տեղը թեթևացնել ու զանգել Լուկաշենկոյին:

Հարցն այն չէ, որ Պուտինը դեմք է, իսկ Միշելը՝ ոչ: Պարզապես, Եվրոպայի Խորհուրդը, Եվրոմիությունն առավել ևս այսօր չունի քաղաքական այնպիսի ներուժ և կշիռ՝ օբյեկտիվորեն չունի, որ Կովկասում ինչ-որ թեմաներ «փակի»: Երբ ցանկալին դնում ենք իրականության տեղ ու մատուցում հանրությանը, ըստ էության, կամա, թե ակամա նպաստում ենք հանրային պատկերացումների և կարծիքի աղավաղման: Ինչ-որ հարցում դա կարող է չունենալ ոչ մի նշանակություն, բայց աղավաղումը չի լինում հատվածական, լինում է շղթայական, ու հետո որևէ կարևորագույն հարցում կարող է զգացնել տալ իրեն բավականին ցավոտ հետևանքով: «Միջանցքի» հարցում ներկայումս առանցքայինն այն է, որ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրների համար ադրբեջանական այդ օրակարգը չունի հրատապություն՝ ամեն մեկի համար տարբեր պատճառներով: Այդ հանգամանքն էլ Հայաստանին թույլ է տալիս արդյունավետ մանևրել: Միաժամանակ, մենք իբրև հասարակական-քաղաքական պետական միավոր պետք է մի բան արձանագրենք մեզ համար, որ այդ մարտահրավերը Հայաստանի առաջ լոկ կարճաժամկետ չէ և հետևաբար պետք է կարողանանք ժամանակն օգտագործել այդ հարցում «եղանակի» մեզ համար անբարենպաստ փոփոխության պարագայում ավելի մեծ դիմադրունակությամբ օժտված լինելու համար»: