«Անկախությունը կորցնելով՝ Հայաստանը կորցրեց նաև Ղարաբաղը». Նարինե Մկրտչյան

Մամուլի ազգային ակումբի նախագահ Նարինե Մկրտչյանի գրառումը․ «2013 նոյեմբերի Մայդանի հեղափոխությունից ի վեր Ուկրաինան պայքարում է իր ինքնիշխանության համար: Մոսկվայի խելացնոր ջանքերը՝ կասեցնել Ուկրաինայի ճանապարհը դեպի Եվրոպա, չփոխեցին ուկրաինացիների որոշումը՝ ընթանալ իրենց նախընտրած ճանապարհով: Իրականում դա պարզապես Եվրոպա մտնելու և Ռուսաստանին հակադրվելու ցանկություն չէր, Ուկրաինան ձգտում էր ինքն ընտրել իր արտաքին քաղաքական գործընկերներին, երկրի և հասարակության համար որոշումներ կայացնել ինքնուրույն և ինտեգրվել այն կառույցներին, որոնք նախընտրելի էր համարում երկրի համար: Անկախության այդ պայքարի համար Ուկրաինան վճարեց տարածքային կորուստներով և Ռուսաստանի հետ երկարատև, այժմ նաև՝ ռազմական դիմակայությամբ:
Վրաստանը ևս, նախընտրելով Եվրոպան, Ռուսաստանի հետ հնգօրյա պատերազմի հետևանքով կորցրեց Աբխազիան և Հր. Օսեթիան: Վրաստանը կորցրեց իր տարածքների մի մասը, սակայն պահպանեց անկախությունը:
Մոսկվան դաժանորեն պատժում էր նախկին խորհրդային հանրապետություններին՝ ինքնիշխանության և անկախության ձգտումների համար:
Հայաստանը 30 տարի պայքարեց Ղարաբաղի համար, և այդ կարևոր ազգային-ազատագրական պայքարի ընթացքում մոռացավ պայքարել Հայաստանի ինքնիշխանության և անկախության համար: Հայ ժողովրդին և ՀՀ տարանուն իշխանություններին թվում էր, թե հնարավոր է Ղարաբաղը պահպանել հայկական՝ զիջելով կամ կորցնելով Հայաստանի անկախությունն ու ինքնիշխանությունը: Թեպետ Ղարաբաղի համար պայքարը երբեք չի ավարտվի, քանի դեռ Ղարաբաղը չի ազատագրվել և միացել Հայաստանին, սակայն անկախությունը կորցնելով՝ Հայաստանը կորցրեց նաև Ղարաբաղը:
Ռուսաստանն իր աշխարհաքաղաքական շահերը հետապնդում է կոշտ, կացնային մեթոդներով: Մոսկվան չի կարողանում հաշտվել պետությունների ինքնիշխանության հետ: Եթե Մոսկվան ընդուներ Վրաստանի, Ուկրաինայի՝ եվրոասոսացման ձգտումները, ապա այդ երկրները Ռուսաստանի հետ կպահպանեին գործընկերային հարաբերություններ՝ գրեթե բոլոր ոլորտներում, իսկ Ռուսաստանը կդառնար Եվրոպայի մի կարևոր մասը:
Բայց Ռուսաստանը Վրաստանից պոկեց Աբխազիան և Հր. Օսեթիան, Ուկրաինայից՝ Ղրիմը, Դոնբասն ու Լուգանսկը: Որպես հետևանք՝ այդ երկրներում մեծապես սրվեցին հակառուսական տրամարդությունները իշխանությունների և հանրության մոտ, և հիմա հարաբերությունները վերականգնելը շատ դժվար է: Պուտինյան Ռուսաստանի հետ՝ անհնար:
Այս երեք պետությունների՝ Հայաստանի, Վրաստանի, Ուկրաինայի օրինակներն ավելիով վկայում են, որ անկախության համար պայքարը չի ավարտվում միայն անկախությամբ ձեռքբերմամբ: Մանավանդ որ, բոլոր ժամանակներում էլ կլինեն ավելի հզոր երկրներ, որոնք կդառնան սպառնալիք այդ անկախության համար:
Հայ ժողովուրդը Հայաստանում և Սփյուռքում հստակ պետք է գիտակցի, որ առանց անկախության համար պայքարելու անհնար է պահպանել Հայաստանը: Եվ բոլոր այն երկրները, որոնք կկանգնեն Հայաստանի անկախության ճանապարհին, դառնալու են սպառնալիք Հայաստանի գոյության համար:
Այդ իսկ պատճառով հարկ է վերջապես գիտակցել, որ Ուկրաինայի այս պայքարը եթե, Աստված մի արասցե, ավարտվի պարտությամբ, ապա Պուտինի դամոկլյան սուրը կախվելու է նաև մեր գլխին:
Ոչ միայն Ուկրաինան, այլև նախկին խորհրդային հանրապետությունները և ողջ Եվրոպան է կանգնած Պուտինի խելացնոր վտանգին դեմ հանդիման: