«Հյուսիսատլանտյան դաշինքի հետ գործակցության ներուժը բարձրացնելը մեծ անհրաժեշտություն է»․ Ա․ Բաբաջանյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր Արման Բաբաջանյանը գրում է. «Ինչպես 44-օրյա պատերազմը, այնպես էլ պատերազմն Ուկրաինայում ի ցույց են դնում հյուսիսատլանտյան մոդելի առավելությունը: Ուկրաինայում իհարկե ռուսական զինուժն իր քանակական և հատկապես օդային ու հրթիռային գերակշռությամբ կարող է մեծ կորուստների գնով լուծել ռազմական խնդիրներ, սակայն Հայաստանը չունի այդ հնարավորությունը և չի կարող ապավինել, այսպես ասած, «քանակական» որևէ ճնշման:
Հետևաբար, հայկական բանակի մարտունակության առավելագույն աստիճանի համար կարևոր է հյուսիսատլանտյան մոդելը, որ կիրառում է ՆԱՏՕ-ն, և որը նաև այսօր կիրառվում է մի քանի տարի շարունակ ՆԱՏՕ ուսումնառության տակ եղած ուկրաինական զինուժը:
Միևնույն ժամանակ նաև բոլորս գիտակցում ենք քաղաքական խնդիրների առկայությունը, երբ Հայաստանը չի կարող զինված ուժերի կենսագործունեության և նաև մոդելային վերափոխման հարցում գլխավոր գործընկեր «չընտրել» Ռուսաստանին:
Ավելին, Հայաստանը պետք է իհարկե ձգտի նաև քաղել ռուսական ուղղությունից առավելագույնը, թեկուզ փոքր հնարավորից: Միևնույն ժամանակ, հենց այդ գործակցությունը և այդտեղ ավելորդ ռեակցիաներ չառաջացնելու հանգամանքը, թերևս, կարևոր գործոն է լինելու Հայաստանի համար բանակի ռեֆորմացիայի հարցում զուգահեռ առավել արդյունավետ գործընկերություն իրացնելու համար, թեկուզ անուղղակի, այսպես ասած շրջանցիկ մեխանիզմներով: Շրջանցիկ, այլ ոչ թաքուն: Թաքունի մասին խոսելը պարզապես ծիծաղելի է:
Ընդ որում, Ռուսաստանի հետ աշխատանքին զուգահեռ հյուսիսատլանտյան ուղղության լավագույն փորձը ուսումնասիրելու և վերցնելու մեխանիզմները թերևս գտնել հնարավոր է և Հայաստանում կգտնվի այդ բալանսավորման հնարավորությունը ինչպես բովանդակային ձևակերպումների, այդպես էլ պրակտիկ մակարդակում իրացման հնարավորությունների առարկայական մարդկային, մասնագիտական ներուժ:
Բայց, հայկական զինուժի արդիականացման և մոդելային ճկունության հարցում հյուսիսատլանտյան դաշինքի հետ գործակցության ներուժը բարձրացնելը մեծ, գրեթե անայլընտրանք անհրաժեշտություն է»: