«Խաղամոլությունը ենթագիտակցական ցանկություն է». Խաչատուր Գասպարյան

«Խաղամոլությունը հոգեկան հիվանդությունների դասակարգման մեջ դիտվում է որպես անձի հիվանդագին հակումների և սովորությունների խանգարումների մեկ տարատեսակ: Դա հիվանդություն է, այնպես, ինչպես սրտանոթային բնույթի, տեսողական և ցանկացած բնույթի այլ հիվանդություններ»,- 168TV-ի եթերում ասել է «Ինթրա» հոգեկան առողջության կենտրոնի ղեկավար, հոգեբան Խաչատուր Գասպարյանը՝ նշելով նաև խաղամոլության դրդող որոշ նախադրյալներ. «Ընտանեկան կոնֆլիկտային հարաբերությունները, ժամանակից շուտ ծնողներից մեկից զրկվելը, ընտանիքում փողի գերագնահատումը: Խաղամոլն իր գիտակցության մեջ ավելի լավ գիտի, որ խաղալը վնասակար է: Խաղամոլությունը գիտակցության մեջ չէ, դա ավելի ենթագիտակցական ցանկություն է: Խաղամոլները դառնում են ինքնամփոփ, ոչ մի ուրիշ բանից հաճույք չեն ստանում, բացի խաղալուց»: Ըստ Գասպարյանի՝ բուժումը սկսվում է խաղամոլի գիտակցումից. «Բուժման ամենակարևոր շրջադարձային կետը սկսվում է այն պահին, երբ խաղամոլը համոզվում է, որ այսպես այլևս ի վիճակի չէ շարունակել, ամբողջովին կախվածության ճիրաններում է: Եթե նա դա հասկանա և ընդունի, այդ դեպքում հնարավոր է՝ հոգեբանը, նաև հոգեբույժը համատեղ կարողանան օգնել: Ցավոք, խաղամոլության պարագայում բուժման կեսից ավելին անարդյունավետ է, քանի որ շատերը բուժումից որոշ ժամանակ անց ուժեղ սթրեսային վիճակների պատճառով նորից վերադառնում են իրենց հին սովորություններին»,-ասել է հոգեբանը: