«Եթե փոքր քաղաք չլիներ Ստեփանակերտը, մարդիկ աչք չէին փակի անօրինությունների վրա». Մարիամ Աբրահամյան

Արցախի մայրիկների աջակցման կենտրոնի հիմնադիր Մարիամ Աբրահամյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Շուտով կլրանա մեկ տարին, ինչ ապրում ենք Արցախից դուրս, որքան էլ գիտակցում եմ, որ այդքան էլ ճիշտ չէ համեմատականներ տանել, նմանություններ ու տարբերություններ գտնել, միևնույն է, չի ստացվում:
Միշտ մտածում էի, որ եթե փոքր քաղաք չլիներ Ստեփանակերտը, բոլորը իրար չճանաչեին, մարդիկ երևի աչք չէին փակի իրենց շուրջը կատարվող անօրինությունների վրա, ավելի ինքնավստահ կլինեին այս կամ խնդիրը բարձրաձայնելուց, բայց փոքր քաղաքում ապրելն էնքան դրական առանձնահատկությունններով էր օժտված, որոնք միայն հեռու ապրելով ես տարբերակում.
*Եթե կորցնում էիր որևէ բան(հեռախոս, գումար, ոսկի կապ չունի) շատ մեծ հավանականություն կար, որ գտնողը «ինձ պետք ա էս հինչ պենը խմբում» հայտարարություն կդներ ու ժամերի ընթացքում տերը կգտնվեր:
*Մարդիկ շատ հաճախ չէին կողպում իրենց բնակարականների դռները, հավանականությունը շատ քիչ էր, որ գողություն կանեն: Շենքի մուտքում կարելի էր հանգիստ մանկասայլակ, հեծանիվ ու այլ իրեր պահել, ոչ ոք չէր համարձակվի գողանալ, որտև նույնիսկ եթե շատ քիչ գողեր կաին, միևնույն է մի օր պիտի օգտագործեին գողացածը ու «բռնվելու» ռիսկ կար:
*Գիշերվա ուշ ժամերին կարելի էր հանգիստ զբոսնել քաղաքում, քիչ հավանականություն կար, որ հանցագործի կհանդիպեիր, որտև բացի այն, որ իրենք ազատ իրենց համար չէին ֆռֆռում, պարեկային ծառայությունը շատ ուժեղացված էր քաղաքի տարբեր անկյուններում, նույնիսկ թեթև վիճաբանությունը աչքներից չէր վրիպում:
*Մարդիկ քաղաքի մաքրությանը վերաբերվում էին ինչպես իրենց տան մաքրությանը, փողոցում աղբ թափող մարդը եզակի երևույթ էր:
*«Ֆեյքերի Պոակ» չկար, ինչ որ անդեմ օգտատերեր սոցցանցերում աջուձախ չէին հայհոյում, մարդկանց պատվի հետ խաղում: Փոխարենը կար «ամոթի ինստիտուտ», հանրային բարձր պատասխանատվություն, քայլ անելուց առաջ գիտակցում էին, որ մի օր միևնույն է էդ մարդու աչքերի մեջ ստիպված պետք է նայեին:
*Գուցե մարդիկ մի քիչ չոր ու կոպիտ էին, ոչ այդքան «քաղաքակիրթ» բայց անկեղծ էին, փոխվստահության ու ապրումակցման մակարդակը բարձր էր, հույս էին դնում միմյանց վրա, ակնկալիքներ ունենում, հարևանություն անում, գուցե մի փոքր խառնվում ուրիշի կյանքին: Գիտեմ շատերը կարող է չհամաձայնվեն, բայց իրականում էնքան կարևոր ա ունենալ մեկին, ում հետ կարող ես կիսվել, լավ ու վատ օրերի ընկեր լինել:
Շատ եմ կարոտում մեր փոքր քաղաքի փոքրիկ մշակութային առանձնահատկությունները, վշտից կոկորդս սեղմում, որ էլ երբեք առաջվանը չի լինի»: