«Իշխանական պատգամավորները մեզ հետ միասին ապրելու են թվային համակենտրոնացման ճամբարում»․ Գարեգին Խումարյան

Հանրային ռադիոյի նախկին տնօրեն Գարեգին Խումարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Էլեկտրոնային համակենտրոնացման ճամբար (կոնցլագեր) եզրույթն առաջին անգամ մի տասը տարի առաջ էի լսել։ Այն ժամանակ այն լայնորեն կիրառվում էր Չինաստանի արևմտյան թյուրքաբնակ մուսուլմանական կիսաապստամբ շրջաններում պետության կողմից հաստատված ռեժիմին, երբ առնվազն մեկ խոոշոր քաղաքի՝ Քաշգարի անխտիր բոլոր բնակիչները գրեթե շուրջօրյա ապրում էին տոտալ պետական վերահսկողության տակ՝ փողոցներում տեղադրված հազարավոր տեսախցիկների, այդ մարդկանց հեռախոսների մեջ ներբռնված հավելվածների, թաղից-թաղ ճանապարհներին տեղադրված տուրնիկետների ու կանխիկ առևտրի բացառման միջոցով։
Մարդ բառի բուն իմաստով շուրջօրյա տոտալ վերահսկողության տակ էր ապրում ու կառավարության աչքին անբարեհույս երևալու պարագայում միանգամից շատ լուրջ խնդիրների առաջ էր կանգում։ Այդ համակարգը մի օրում չէր ներդրվել, այլ փուլ առ փուլ։ Սկսել են 2009-ին, ավարտել՝ 2013-14 թվականներին։ Հիմա նույնիսկ չգիտեմ՝ ինչ վիճակ է։ Վեջերս Հայաստանում քննարկվող օրենսդրական փոփոխությունները, որոնք պետությանը շուրջօրյա անարգել մատչում են տալու սրճարաններում, խանութներում, կրթական հաստատություններում, բանկերում և այլուր տեղադրված տեսախցիկներին, հենց էդ էլեկտրոնային կոնցլագերի քաղաքականության սկզբնական փուլն են հիշեցնում։
Այստեղ կարևորն այն է, որ ույղուրները չինացիներին համարում են օկուպանտ, իսկ չինացիներն ույղուրներին՝ ապստամբ։ Իսկ թե ինչու ենք մեր գլխին էս օինը բերում, անկեղծ՝ չեմ հասկանում, որովհետև էս փոփոխությունը բերող իշխանությունը մի օր գնալու է, իրենց փոխարինելու եկածներն էդ կարգավարումը դժվար թե չեղարկեն, ու առաջին ընթերցմամբ նախաձեռնությանն արդեն կողմ քվեարկած իշխանական պատգամավորները մեզ հետ միասին ապրելու են իրենց իսկ հիմնած թվայն այդ համակենտրոնացման ճամբարում։
Որպեսզի խնդրի լրջությունը առավելագույնս հասկանալի դառնա, գուգլեք Սինձյան-Ույրգուր, Ուրումչի, Քաշգար, տոտալ վերահսկողություն, տեսախցիկներ բանալի-բառերը, տեսեք՝ ինչեր կբերի»։