«Ի՞նչ ենք շահում, երբ դպրոցականին ասում ենք՝ Ապրիլի 24-ին թուրքերը հայ ուսուցիչների գլուխը քարերով ջարդել են»․ Գեղամ Նազարյան

«Պետք է սթափվենք, դա նշանակում է՝ մի կողմ դնենք ստախոսությունը, լոպազությունը, կեղծավորությունը և հեքիաթասացությունը։ Օրինակ՝ ստախոսություն ու լոպազություն է այն, որ դու քեզ համոզում ես, թե ի վիճակի ես մի քանի հզոր բանակների գրոհ կասեցնել և ամաչում ես խոհեմաբար ընդունել, խոստովանել՝ իսկ գուցե չկարողանանք, գուցե պատրաստ չենք»,- Հանրայինի եթերում այս կարծիքը հայտնեց ԱԺ պատգամավոր Գեղամ Նազարյանը։

Պատգամավորի դիտարկմամբ՝ այդ ամենը տարածված է ոչ միայն քաղաքականության մեջ, այլ անգամ դպրոցներում։ «Ի՞նչ ենք շահում, երբ առաջին դասարանցուն դպրոցից տուն ենք ուղարկում այն ուղերձով, որ Ապրիլի 24-ն այնպիսի օր է, երբ թուրքերը հայ ուսուցիչների գլուխը քարերով ջարդել են։ Հիմա ես գիտեմ՝ ինձ ասելու են՝ բա երեխեքը չիմանա՞ն, որ Ցեղասպանություն է եղել։ Երեխեքը իմանալու են, որ մեծանան՝ քիչ-քիչ կիմանան, դա թաքցնելու բան չէ, ո՛չ ուրանալու, ո՛չ հերքելու բան է։

Ուղղակի պետք է այնքան գիտակից լինենք, որ երբ որ աշխարհից պահանջում ենք ճանաչել ցեղասպանությունը, աշխարհի ժողովուրդն էլ եթե ցինիկ լինի, կասի՝ հա՛յ ժողովուրդ, դու դեռ չես ընկալել՝ ինչ է Ցեղասպանությունը, եթե ընկալեիր, չէիր պարի այն երաժշտության տակ, որտեղ երգում են, որ «ասկյարները կույս աղջիկներին բռնի տարան»: Տասնամյակներով այդ երգի տակ պարել ենք, դա էլ է հեքիաթասացություն, սուտ․․․ Ու երբ որ դպրոցը մենակ շենքն է, և ներսի պարունակություն գույություն չունի, ու մենք անտարբեր ենք, դա էլ է սուտ ու կեղծիք»։