«Այո՛, երբ վաթսունն անց անձը մենախցից նման համառ կռիվ է տալիս, համաձայնեք` հերոսություն է»․ Վահե Եփրիկյան

Փաստաբան Վահե Եփրիկյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Տուպո նստելը, հերոսություն չէ, բերդերում բոլոր նստածները հերոս չեն, ավելին՝ նստածների մեջ հերոս երևի չկա էլ, բայց երբ անձը, իմանալով, որ անմեղ է, իմանալով, որ միանշանակ ենթարկվելու է քաղաքական հետապնդման ու անպայմանորեն կալանավորվելու է, իմանալով, որ կալանավորողը հիշաչար է ու արդարադատությունը տեղ չի ունենալու, զուգահեռաբար ունենալով հնարավորություն իր խաղաղ կյանքը վայելել աշխարհի ցանկացած կետում, բացի Ադրբեջանից ու Թուրքիայից, կարողանալով համագործակցության մեջ մտնել կալանավորողի հետ ու նույն հաջողությամբ հանգիստ ապրել՝ իր անցած կյանքին համարժեք՝ անում է արմատապես հակառակը՝ հարցազրույց է տալիս, բացեիբաց հայտարարում՝ կգամ, կնստեմ, կպայքարեմ մինչև վերջ ու գալիս է, մեկուկես տարի ենթարկվում ապօրինի կալանքի, մինչ այսօր՝ քաղաքական հետապնդումների, պայքարում է, արդարացվում է, դառնում երկրի երկրորդ քաղաքական ուժը, իսկ գուցե և դառնար նաև առաջինը, եթե ստացվեր կոնսենսուս ֊1ը։
Այո, պարոն նախագահ, երբ վաթսունն անց անձը թիկունքում է թողնում մի ողջ պետականակերտ կյանք ու մենախցից նման համառ, անկոտրում կռիվ է տալիս, համաձայնեք՝ հերոսություն է։
Մենախցերում հազարավոր քրեական հեղինակություններ են կոտրվել, իսկ Քոչարյանը ինքնակամ է եկել մենախուց, մենախցից ոգևորել ու առաջնորդել (հիշենք՝ որքան աջակից ուներ մինչև գալը և արդարացվելուց հետո) ու դուրս է եկել մենախցից իրանը ձիգ, գլուխը՝ բարձր։
Անձի պաշտամունքը բացառելով՝ Քոչարյանի կենսագրությունն է հերոսական»։