«Հայրենադարձված ընտանիքը կանգնել է խնդրի առաջ՝ դպրոցի ընդունելության նոր կանոնով պայմանավորված». Անահիտ Բախշյան

Հասարակական-քաղաքական գործիչ Անահիտ Բախշյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «ԿԳՄՍ-ի հարգելի՛ պատասխանատուներ, ստորև կկարդաք նամակ, որը ՌԴ-ից հայրենադարձված ընտանիքի մայրն է գրել, խնդիրը դպրոցի ընդունելության նոր կանոնին է վերաբերում: Վստահ եմ, որ այս ընտանիքը միակը չէ, որ նման խնդրի առաջ է կանգնելու:
Խնդրում եմ գտեք անհրաժեշտ լուծումը:
Բարև ձեզ, հարգելի տիկին Բախշյան։ Ձեզ եմ դիմում, ակնկալիքով, որ ձայնս լսելի կդառնա։ Կամ եթե կարող եք օգնեք ձեր խորհրդով։ Մեր խնդիրը կապված հանրակրթական նոր օրենքի հետ։ Փորձեմ ներկայացնել մեր իրավիճակը։ Մեր ընտանիքը մոտ 15 տարի է՝ ապրում է ՌԴ-ում (կարիքն է ստիպել, որ ժամանակին ամուսինս մեկնել է արտագնա աշխատանքի), բայց միշտ ձգտել ենք վերադառնալ հայրենիքը։ Մեր երեխաներին դաստիարակել ենք հայեցի, սակայն տեսնել, թե ինչպեսն են ՌԴ-ում հայերը կորցնում իրենց ազգային դիմագիծը որոշում ենք կայացրել վերադառնալ Հայաստան, որ մեր երեխան այստեղ հաճախի դպրոց և մեծանա իր հայրենիքում։ Աղջիկս ծնվել է 01.12.2018 թ այստեղ դպրոց դիմելիս, կանգնեցինք փաստի առաջ, մեզ պատասխանեցին, որ երեխան պետք է հաճախի միանգամից 2-րդ դասարան։ Դիմել եմ Շիրակի մարզպետարան կրթության բաժին, որտեղ ինձ պատասխանեցին ՝ երեխան պետք է հաճախի 2-րդ դասարան, գնացեք, 3 ամիս կա առջևում, ձեր երեխային սովորեցրեք տառերը։ Զանգահարել եմ կրթական տարբեր կառույցներ, և հասկացա մի բան՝ ոչ ոքի ոչինչ չի հետաքրքրում։ Ինքս մասնագիտությամբ դասվար եմ, ու իմանալով այդ տարիքի երեխաների հոգեբանական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև լավ ճանաչելով իմ երեխային, գտնում եմ, որ նա պատրաստ չէ միանգամից հաճախել 2-րդ դասարան։ Հարցն այն է, որ եթե Հայաստանում ապրեինք, մենք նախորդ տարի կհաճախեինք դպրոց, բայց ՌԴ-ում դպրոց հաճախելու տարիքը 7-ն է։ Իհարկե հնարավոր է սովորել տառերը, բայց չէ որ խնդիրը միայն դա չէ: Արդյոք այդ տարիքի երեխան ի վիճակի է հաղթահարել տեղափոխության սթրեսը, և դիմանալ 2-րդ դասարանի ծանրաբեռնվածությանը։ Երեխաս ծնվել և մեծացել է ՌԴ-ում, այնտեղ է հաճախում մանկապարտեզ, իհարկե հասկանում է հայերեն խոսքը և խոսում է հայերեն, բայց մտածում է ռուսերեն։ Իմ մտավախությունն այն է, որ երեխան, դասապրոցեսի ընթացքում հետ մնալով իր հասակակիցներից, կհիասթափի, կկոտրվի։ Հիմա մենք կանգնած ենք դժվար ընտրության առաջ՝ վերադառնալ հայրենիք, թե ոչ ։
Հ.Գ. այս նամակի հեղինակի անուն, ազգանունն ու հեռախոսահամարն ուղարկել եմ նախարարին»: