«Ֆուտբոլը դարձրին ներքաղաքական «ռազբորկաների» զոհ, հիմա հարատև լուծումներից են խոսում»․ Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Բոսնիայի հավաքականը առաջին անգամ նվաճում է ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ուղեգիր՝ փլեյ-օֆֆի եզրափակիչ խաղում 11 մետրանոցներով հաղթելով Իտալիայի հավաքականին: Չեմ կարծում, թե Բոսնիան ավելի ուժեղ թիմ է, քան Իտալիան: Բայց այս անգամ նրանք կարողացան խնդիր լուծել, ի տարբերություն իտալացիների:
Գրառումս, սակայ,ն Իտալիայի եւ Բոսնիայի հավաքականներին համեմատելու մասին չէ:
2019 թվականին Հայաստանի ազգային հավաքականը Երեւանում՝ Եվրո 2020-ի ընտրական մրցաշարում 4:2 հաշվով հաղթեց Բոսնիայի հավաքականին: Մեր հավաքականի մարզիչը Արմեն Գյուլբուդաղյանցն էր: Ընդ որում, Բոսնիան ուներ բավականին ուժեղ կազմ, եվրոպական առաջատար ակումբներում խաղացողներ, այն դեպքում, երբ մեր թիմում այդ մակարդակի էր միայն Հենրիխ Մխիթարյանը: Ի դեպ, Բոսնիայի հանդեպ հաղթանակը դրանից մի քանի օր առաջ Իտալիային պարտվելուց հետո էր:
Այդ հաղթանակից հետո առաջացավ որոշակի շանս, որ Հայաստանի հավաքականը կարող է պայքարել անգամ ուղեգրի համար: Բայց, ի՞նչ եղավ հետո: Հետո ֆուտբոլը դարձավ ներքաղաքական «ռազբորկաների» զոհ: Այդ ժամանակ էր Նիկոլ Փաշինյանի եւ Արթուր Վանեցյանի «քաղաքական ապահարզանը», որը տարածվեց նաեւ ֆուտբոլի վրա, քանի որ Վանեցյանն էր ֆեդերացիայի նախագահը: Քաղաքական իշխանությունը որոշեց նրանից վերցնել ֆեդերացիայի նախագահի պաշտոնը: Դա բերեց ազգային հավաքականի շուրջ մթնոլորտի քայքայման:
Ի՞նչ կլիներ, եթե օրինակ Արթուր Վանեցյանը շարունակեր մնալ ֆեդերացիայի նախագահ՝ գոնե մինչեւ ընտրական մրցաշարի ավարտը, որպեսզի «ռազբորկաները» չքանդեին հավաքականի շուրջ մթնոլորտն ու տրամադրությունը, չխանգարեին թիմին: Բայց, քաղաքական իշխանությանը հետաքրքիր էին ավելի կարեւոր «ռաազբորկաներ», քան ֆուտբոլի հավաքականի հաջողությունը:
Ի վերջո, հավաքականը տապալեց մյուս խաղերը, իսկ վերջինը՝ Իտալիաից կրած 9:1 հաշվով անփառունակ պարտությունը, որը փաստորեն «կոտրվեց» այդ քայքայված միջավայրում մարզիչ դարձած Աբրահամ Խաշմանյանի «գլխին»:
Բնականաբար չեմ կարող պնդել, որ մեր հավաքականը կօգտագործեր Բոսնիայի դեմ հաղթանակից հետո առաջացած շանսը, բայց համենայն դեպս կային դրա բավականին լավ նախադրյալներ՝ թե՛ տրամադրության, թե՛ կազմի, թե՛ մարզավիճակի իմաստով:
Բայց առանցքայինն այստեղ մտածողության հարցն է: Դրա համար սկսեցի Բոսնիայի՝ աշխարհի առաջնության ուղեգիր նվաճելուց: Երկար, ռազմավարական մտածողությունը գործ է, աշխատանք, կենսակերպ, այլ ոչ թե պաթետիկ ճառաասացություն ու ճամարտակություն:
Երբ մարդիկ, որոնք իրենց «գործով» են ցույց տվել, թե ինչպես կարող են ավելի լայն նշանակության հարցերը զոհաբերել «ռազբորկաների»՝ առանց աչք թարթելու, խոսում են ինչ որ մեծ բաներից ու ռազմավարական, հարատեւ «լուծումներից», այլ բան, քան քմծիծաղը, դա չի առաջացնում»: