Երեքշաբթի, 29 սեպտեմբերի, 2020 թ.
|
Ստեփանակերտում`   +15 °C

«Պետք չէ ամեն անգամ մեղադրել սպայական կազմին ու թուլացնել բանակը». Կարեն Հովհաննիսյան

«Պետք չէ ամեն անգամ մեղադրել սպայական կազմին ու թուլացնել բանակը». Կարեն Հովհաննիսյան
4826
Չորեքշաբթի, 12 փետրվարի, 2020 թ., 21:20

Քրդագետ, թուրքագետ Կարեն Հովհաննիսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Հուզականությունս մի փոքր հանդարտվել է, և փորձեմ ևս մեկ անգամ անդրադառնալ այսօրվա ցավալի դեպքին:
Զորամասում և ոչ մի սպա չի ուզի, որ իր հրամանատարության տակ գտնվող, հետևապես իր պատասխանատվության տակ գտնվող զինվորի մազը ծռվի: Այդ սպան իր ծառայությունից ակնկալիքներ ունի՝ զինվորական կոչումի բարձրացում, պաշտոնի բարձրացում, որն ուղիղ կապ ունի իր ծառայության դրական կամ բացասական պատմության հետ: Մեր բանակում այսօր սպաները, թերևս, ամենաանպաշտպանն են: Կարող են նրանց մեղադրել զինվորի նկատմամբ խիստ լինելու մեջ, գողանալու մեջ, թալանելու մեջ, անպատասխանատու լինելու մեջ, բայց իրականությունը բոլորվին այլ է: Սպան պատասխանատու է զինվորի կյանքի համար, առողջության համար, պատասխանատու է զենք զինամթերքի համար, թանկարժեք նյութատեխնիկական սարքավորումների համար, իրեն վստահված մարտական դիրքի համար, ինչպես նաև բացի ծառայողական պարտականություններից, ունի աշխատանքային պարտականություններ: Ես չեմ ժխտում, որ բանակում կան անպատիվ սպաներ, բայց որպես կանոն, դրանք երկար չեն մնում, զեկուցագիր են գրում և հեռանում են:
Շարքային կազմի միջանձնային հարաբերությունները բերել և կապել բացառապես սպայական կազմի հետ, ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ բանակային կյանքից բացառապես անտեղյակ լինել: Սպան չի կարող օրը 24 ժամ, շաբաթը 7 օր լինել շարքայինի կողքը, ինչպես նաև հնարավոր չէ ամեն զինվորին մեկ սպա կցել, որպեսզի վերահսկի զինվորի ամեն մի քայլը: Երբ «քուն» հրաման է տրվում, և ամբողջ զորամասի տարածքում լռություն է, ոչ մի սպա չի կարող ենթադրել իր տանը, իր հանգստի ժամին, որ զորանոցում մի քանի շարքային ծածուկ դուրս են եկել միջանձնային հարաբերություն պարզելու: Սա բազմաթիվ օրինակներից մեկն էր ընդամենը:
Պետք չէ ամեն անգամ մեղադրել սպայական կազմին ու թուլացնել բանակը, մեղադրելով հարց չի լուծվի: Մեր բանակին հարկավոր է համակարգային փոփոխություն, հարկարվոր է պարտավորությունների վերաբաշխում, սերժանտական ինստիտուտի ուժեղացում, սպա-զինվոր հարաբերության մեջ զինվորի գիտակցության մեջ պետք է մտնի, որ սպան «շախ» չի, ու իր խնդրի մասին սպային զեկուցելը «գործ տալ» չի... Շատ բան կա, բայց չեմ կարող բաց խոսել, գրել: Պետք չէ, տանը նստած, առանց իմանալու՝ բանակում առկա մութ կողմերը որտեղ են, քարը նետել բոլորովին այլ ուղղության վրա ու վնասել այն, ինչը գոնե դեռ վնասված չէ...»: