«Այդ արտահայտությունը պատկանում է Լեոնիդ Ազգալդյանին». Սոֆյա Հովսեփյան

ԱԺ պատգամավոր Սոֆյա Հովսեփյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Վերջերս շատ է շրջանառվում այն թեզը, որ պատերազմը սկսվեց Արցախում Փաշինյանի հնչեցրած «Արցախը Հայաստան է և վերջ» արտահայտության պատճառով կամ նաև այդ պատճառով:
Այս արտահայտությունը բոլորս գիտենք, որ պատկանում է լեգենդար Լեոնիդ Ազգալդյանին, որը այդպես էլ չարժանացավ «Ազգային հերոս» կոչման, քանի որ նաև արտահայտությունն է արել ու բոլոր ժամանակների ղեկավարներն այդպես էլ չհասկացան այս արտահայտության էությունը, բայց կրկնեցին բառացի ...
Արցախը մեր տունն էր, որին հյուրի նման վերաբերեցինք, ինչպես նաև վերաբերում ենք մեր բոլոր մարզերին, մենք մեր երկրին միշտ հյուրի նման ենք վերաբերում՝ «լավ չեղավ՝ կգնանք» արտահայտությամբ, Արցախին էլ «չկարողացանք պահել՝ կտանք կամ տվեցինք», բայց ոչ մեկը չի ասում, թե ի՞նչ ենք անում, որ լավ լինի կամ ի՞նչ արեցինք, որ Արցախ պահենք:
Որ կողմ գնում եմ մի կեղծ օրակարգ է պտտվում, որի պոչը գտնել չեմ կարող՝ «Հայաստանը ողջ գումարները լցրեց Արցախի մեջ, որ հետո մեր տղեքը էլի կռվեն՝ արցախցին փախչի»:
Ինչո՞ւ փախավ արցախցին, որևէ մեկը ունի՞ այդ հարցի պատասխանը: Չէ, բայց ասեմ, որ չի փախել արցախցին, իսկ փախնողն էլ փախել է, որովհետև տրված էր փախնելու հնարավորություն, ինչն արված էր նաև շիրակցու, տավուշեցու և բոլոր հայերի համար:
Գիտե՞ք, խնդիրը որտեղ է, որ մենք մեր երկիրը ամբողջական չենք սիրում, այլ սիրում ենք մեր տան, մեր գյուղի, մեր քաղաքի, առավելագույնը, մեր մարզի կտրվածքով: Սիրում ենք աշխարհի բոլոր երկրները, բայց մեր երկրում՝ միայն մեր տունը կամ գյուղն ու քաղաքը:
Մենք տեսնում ենք մեզ աշխարհի ներսում, բայց ոչ մեր երկրի ներսում, մենք տեսնում ենք մեզ Թուրքիայի կողքին, բայց ոչ Արցախի կողքին:
Մենք կսովորե՞նք սիրել իրար՝ որպես ազգ, մենք կսովորե՞նք սիրել պետությունը մեր՝ հարցերի հարցն է:
Էս ամենը մասնավոր դեպք չէ, գյուղեգյուղ, տնետուն գնալուս արդյունքում առաջացած տպավորություններն է, որը կիսվում եմ ձեր հետ, ոչ թե որպես բացարձակ ճշմարտություն, այլ որպես տարիներով հավաքագրված խնդիրների մի պատառ:
Լույսը բարի լինի, մեր մտքին էլ պայծառացում...»: