«Սա Բաքվի օգտին Երևանի սրտում կատարված հակահայկական դիվերսիա է». Հայկ Մարտիրոսյան

Քաղաքագետ Հայկ Մարտիրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․ «Հրեական ցեղասպանության անմեղ զոհերի հիշատակին նվիրված երևանյան համեստ հուշարձանի պղծումը սոսկ վանդալիզմի ակտ չէ:
Եվ ոչ էլ հատկապես «վրեժ» է՝ պատերազմում Բաքվին ցուցաբերված օժանդակության համար, ինչպես կարծում են որոշ անուղեղներ:
Դա իրականում ուղղակի Բաքվի օգտին Երևանի սրտում կատարված հակահայկական, հակահայաստանյան դիվերսիա է:
Դա նաև պղծում է ոչ միայն հրեական Հոլոքոսթի, այլև բոլոր այլ ցեղասպանությունների անմեղ զոհերի հիշատակը, այդ թվում և մեր՝ հայերիս:
Այս զազրելի վանդալիզմով Բաքվին շատ արդյունավետ և զորեղ խաղաքարտ է տրվում՝ Իսրայելին և հրեա հասարակությանը համոզելու, որ Հայաստանն իբրև թե հակասեմիտական հասարակություն է և արդյունքում հրեական աշխարհում արդեն իրական, իրականում մինչ այս պահը գոյություն չունեցող հակահայկական տրամադրություններ սերմանելու համար:
Իր հերթին՝ սրան Իսրայելի պետությունը կարող է շատ լուրջ վերաբերվել և սկսել այլևս իսրայելա-ադրբեջանական համագործակցությունը դիտարկել ոչ միայն հակաիրանական և Ադրբեջանի հետ դաշնակցային հարաբերությունների տիրույթում, այլ նաև՝ արդեն սեփական շահերի և Հայաստանում հակահրեականության դեմ հակազդեցության համատեքստում:
Եվ փոխանակ Իսրայելի պես հզոր տարածաշրջանային և միջազգային խաղացողի հետ որոշակի շփման կետեր գտնելու, որոնք կկարողանային գոնե փոքր ինչ հակակշռել Ադրբեջանի հետ կառուցվող բարեկամությանը, հիմա թշնամական դրսևորում է տեղի ունենում:
Բացի դրանից՝ սա խիստ վարկաբեկիչ է աշխարհում Հայաստանի կերպարի առումով և հուշարձանների ոչնչացման հարցում մեզ առաջին անգամ կարող է նմանեցնել մեր թշնամուն:
Եթե կան Հայաստանում մարդիկ, որ կարծում են, թե ցեղասպանության զոհերի հուշարձան պղծելով «վրեժ» են լուծում՝ դա մեր ողբերգությունն է: Բայց պակաս ողբերգություն չէ այն, որ մեզանում շատերն անգամ չեն գիտակցում, որ սա խիստ վարկաբեկիչ և թշնամուն անչափ ձեռնտու հանցագործություն է, որ եթե Բաքվի պատվերով չի արվել՝ ապա հաստատ հստակորեն ծառայում է հենց միայն Բաքվի շահերին:
Ամոթալի լուսանկարները չեմ տեղադրում, որպեսզի ջուր չլցնեմ թշնամու պրոպագանդայի մեքենայի ջրաղացին: Եվ անհավատալի է նաև, որ մի քանի լրագրողներ ու քաղաքացիներ արդեն տեղադրել են, իսկ պետությունը, որ չկա, ընդամենը հաշված րոպեների ընթացքում չի վերացրել վանդալիզմի հետքերը:
Հուշարձանային քաղաքականությունն ու հուշարձանային դիվանագիտությունը միջազգային քաղաքականության հաճախ չնկատվող, բայց անչափ կարևոր բաղադրիչ են:
Ով՝ ով, Հայաստանում դա պետք է որ լավ հասկանան»: