«Մանկության երազանքները պետք է իրականացնել»․ Արտակ Հարությունյան

Ակտիվիստ Արտակ Հարությունյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «42 տարեկանում, դժնդակ կարիերայից հետո քեզ հաջողվել է հեղափոխության անվան տակ իրականացված իշխանափոխությունից հետո դառնալ պատգամավոր, ապա ԱԺ փոխխոսնակ, ապա ԱԺ նախագահ։ Քո համար մի երջանիկ օր, քո բախտից, հանրապետության նախագահի պաշտոնը զբաղեցնողը հրաժարական է տվել, ու քեզ բախտ է վիճակվել քո ռեզյումեում ավելացնել տող՝ «մի քանի տասնյակ օր եղել եմ հանրապետության նախագահը»։ Այս նախադասությունը քեզ հատկապես պետք է գալու ապագայում՝ տաքսի քշելուց. «Ախպե՜ր, հո սաղ կյանքս տաքսի չեմ քշել, Աժ նախագահ եմ եղել, ՀՀ նախագահ եմ եղել»։
Բայց քեզ բախտ է վիճակվել էդ պաշտոններին լինել մի դժնդակ ժամանակ. մեր պետությունը դեռ չի հաղթահարել խայտառակ պարտությունը, սահմանների հարցը վտանգի տակ է, երկրում սոցիալական խնդիրները խորանում են, դժգոհությունը գնալով մեծանում է, հայ-թուրքական բանակցություններ են գնում, որտեղ դու թույլ դիրքերում ես, պետությանդ կախվածությունը աշխարհից, մասնավորապես ՌԴ-ից կտրուկ աճել է, աշխարհը փոթորկում է, քթի տակ է այսպես կոչված «ռուս-ուկրաինական» պատերազմը, որն իրականում աշխարհի հզոր երկրների բալանսի փոփոխության գործընթաց է, ու լրջանալու դեպքում մեծագույն սպառնալիք Հայաստանի համար։
Ու էս դժնդակ շրջանում դու մի քանի տասնյակ օրով ստանձնում ես նախագահի պաշտոնը։ Եվ ի՞նչ ես անում։ Այո, մանկության երազանքները պետք է իրականացնել. «Կանչեք մոտս վաստակավորներին, թող երգեն, նվագեն ու պարեն իմ համար, լավ լուսանկարիչ կկանչեք, որ լավ ֆոտոսեսիա անի»։
«Բայց էդ լուսանկարչին էլի կանչեք, լավ էր չխկցնում, թող ինձ մի հատ էլ նկարի, սենց, մեջքով կանգնած։ Տենց թույն նկարներ եմ տեսել, նկարեք, ինստա քցեմ»։
Քիչ անց. «Շեֆ, ֆեյսբուքում սաղ ծաղրում են»։
«Ո՞նց թե», - ջղայնանում ես, - «բա տակի՞ց ոնց դուրս գամ։ Լավ, սպասի մտնեմ էդ ծաղրանքները տարածեմ, իբր դուրս եկել ա»։
Ու մտնում ես ֆեյսբուք։ Դե պարապ ես, ուրիշ անելիք չունես։ Ի՜նչ պետություն, ի՜նչ ներքին ու արտաքին հարցեր։ Չէ՞ որ քեզ գլամուր գովազդ է պետք, որ տաքսի քշելուց ասես՝ «հո սաղ կյանքս տաքսի չե՞մ քշել...»