«Ինչո՞ւ հանրահավաքին ելույթ չունեցան Ռոբերտ Քոչարյանը և Սերժ Սարգսյանը». Խուրշուդյան

«Ազատ քաղաքացի» ՀԿ նախագահ Հովսեփ Խուրշուդյանի գրառումը․ «Ինչո՞ւ այսօրվա հանրահավաքին ելույթ չունեցան Ռոբերտ Քոչարյանը և Սերժ Սարգսյանը: Դե եթե ճիշտ էին հարթակից ելույթ ունեցողները, որ Հայաստանը կանգնած է վերջին 100 տարվա ամենալուրջ մարտահրավերի առջև՝ ապա այդ վճռական պահին հենց իրե՛նք պետք է առաջնորդեին հանրահավաքը՝ առավելագույն լրջություն տալով դրան: Իրականում, նրանց, հատկապես՝ Քոչարյանի մասնակցությունը կոնկրետ հենց այս՝ վաղվա բրյուսելյան կարևոր հանդիպմանը նախորդող հանրահավաքին մեծ օգուտ կտար Նիկոլ Փաշինյանին՝ որպես երկրի ղեկավարի և բանակցողի, այսինքն՝ օգուտ կտար պետությանը, նրա բանակցային դիրքին, չզիջելու նրա հիմնավորումներին և կարողությանը: Ինձ թվում է, պարզ է թե ինչու ու իմաստ չունի մանրամասնելը: Ու հենց դա հասկանալով Քոչարյանը բեմ դուրս չեկավ, անգամ, ի տարբերություն Սերժ Սարգսյանի՝ չերևաց հանարհավաքին: Ոչ էլ պրոռուսական հիմնական պատգամավորական ֆրակցիայի ղեկավար Սեյրան Օհանյանը երևաց:
Ու թեև քանակն ապահովել էին, որ հետո արդարանան, թե իրենցից ինչ կախված էր՝ արեցին, սակայն էներգետիկա այդպես էլ չհաղորդեցին հանրահավաքին:
Իսկ ինչո՞ւ չկար էներգետիկա: Ինչո՞ւ էին բեմից վանկարկում՝ բեմից էլ կրկնում: Պատճառը պարզ է. երբ բանակում ծառայությունից բարեհաջող խուսափած ու դրա փոխարեն տարբեր ռեկտորների կամ պատգամավորների փեշի տակ կարիերա արած երիտասարդ կարիերիստները Ազատության հրապարակի բեմահարթակից քաջաբար ծնկի են բերում Ղազանչեցոցը օկուպացնողներին, ազատագրում Արցախը, հիշեցնում, որ 90-ների պատերազմի ժամանակ «տղերքը ճամփի կեսից հետ չեն կանգնել» և խոստանում արժանի լինել նրանց, ինչպես, երևի, քաջաբար արժանի եղան նրանց 44-օրյա պատերազմի ընթացքում՝ մի տեսակ դժվար է ոգևորել միտինգավորներին: Երբ այդ երիտկարիերիստները հպարտորեն հայտարարում են, որ չե՛ն վախենում ո՛չ բանտից, ո՛չ տուգանքից (դե իհարկե չեն վախենա. սա իրենց տերերի՝ Քոչարյանի ու Սերժի Հայաստանը չէ, ուր իշխանավորները իրենց քաղաքական ընդդիմախոսներին կամ սպանեն, կամ բանտերը նետեն, ուր անգամ Ամանօրին հրապարակում տոնածառ տեղադրելու համար մարդուն բանտարկում էին), երբ խրոխտ ձայնով հայտարարում են, որ տեր են Արցախին, որ պատրաստ են պաշտպանել հայրենիքը (դե, իհարկե, բացառապես, պատգամավորական աթոռին նստած), ու ամբողջ ելույթի ընթացքում մե՛ էժան պաթոս, մե՛ դերասանական էքսպրեսիա՝ դժվար է հանրահավաքին եկածների համար համոզիչ լինել: Վերջապես, երբ երկիրը կողոպտելու, հարկերից խուսափելու միջոցով դոլարային բազմամիլիոնատեր դարձած պատգամավորը բեմից գանգատվում է, թե Սյունիքի ճանապարհները անբարեկարգ են՝ դժվար է համոզիչ լինելը: Մեր մարդիկ ապուշ չեն: Եվրոչինովնիկները՝ ևս...»: