«Քիչ ժամանակ է մնացել վերանայման և քավության ելք որոնելու համար». Րաֆֆի Հովհաննիսյան

«Ժառանգություն» կուսակցության առաջնորդ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հանդես է եկել հայտարարությամբ. «Եվ իրականություն դարձավ աներևակայելին, բայց այն, ինչի ահազանգը հնչեցնում էինք ամիսներ շարունակ:

Ակներև էր, որ պարտված գերագույն գլխավորի զոռով շարունակվող իշխանության օրոք Հայրենիքն աստիճանաբար, ինքնակամ դավադրությամբ հանձնվելու է մաս-մաս՝ բարձունք առ բարձունք, բնագիծ առ բնագիծ: Պետությունը տևապես զիջելու է իր ինքնիշխանությունը, և մեր Երկրի ոսկեսերունդը տալու է հերթական նահատակները՝ հանուն այդ հանցավոր աթոռապաշտի անփառունակ հարատևման:

Համահայկական ջանքով ու ոգով բացված Հայաստան-Արցախ կենաց ճանապարհը՝ Բերձորը, Աղավնո գետն ու գյուղը ներառյալ, դարձավ պատմություն՝ մեր իսկ սերնդի վկայությամբ, մասնակցությամբ, թողտվությամբ ու ձեռամբ: Արցախի շրջափակման նախկին գոյավիճակի վերադարձին մոտեցանք ևս մեկ քայլով:

Քանի դեռ ուխտադրուժ նախկին հրամանատարը մնում է որպես արդի հայոց պատմության և հայ ժողովրդի բնականոն ընթացքի ճամփան փակած ժեռ ապառաժ, պետությունն ու ազգը փրկության որևէ հույս կամ հնարավորություն չեն ունենա:

Ցավալի, անգամ ողբերգական հավասարում է, բայց կամ ինքն է, կամ՝ Հայրենիքը: Երիցս ցավալի է, բայց թվում է՝ աթոռի, փողի և փոխկապակցված այլ գործոններից ելնելով, իր ընտանիքն ու կուսակիցները (գոնե ինձ հայտնիները) ընտրել են իրեն՝ ընդդեմ Հայրենիքի:

Պետական պատկան մարմինները նույնպես՝ իրենց սահմանադրական պարտականություններն անտեսած, պաշտպանում են գործող ոմն պաշտոնամոլի անվտանգությունը և ոչ թե Հանրապետության սահմանադրական կարգն ու քաղաքացիների իրավունքները: Քիչ ժամանակ է մնացել վերանայման և քավության ելք որոնելու համար: Ապաշխարանքի ու զղջումի այս ուղին վերաբերում է հավասարապես նախկին իշխանություններին: Այսօրվա կանգառը, սակայն, բոլորիս հրամայականն է:

Պետք է միասին դուրս գանք մեր ներքին հիասթափությունից, անտարբերությունից, չարությունից, նեղվածությունից, վախից ու ճակատագրապաշտությունից: Պետք է դուրս գանք առանձին ճակատների և շարժումների բարի նպատակների տիրույթներից: Պետք է մեկ անգամ ապավինենք միացյալ մի մոտեցման՝ ստեղծարար, արժեքային ու թիրախամետ հայաստանակենտրոն լուծումներով:

Միասին պետք է ընտրենք Հայրենիքը՝ չմերժելով ոչ մեկի, բացի հայրենին մերժողից: Նրա ինքնիշխանությունը, ամբողջականությունը, արժանապատվությունն անսակարկելի են: Եվ՝ անբեկանելի: Կա՛նգ առ, Հայաստան»: