«Լինում է չէ՞, որ մի թանկ, բայց արդեն անպետք դարձած բան են հանում վաճառքի, ու ով ինչ տա՝ տա»․ Սուրեն Սահակյան

«Քաղաքացու որոշում» ՍԴԿ նախկին ղեկավար Սուրեն Սահակյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Երբ ռազմական գաղտնիքները վաճառում էին հազարավոր դոլարներով, էլի մեղմ ասած անհասկանալի էր, բայց դրա ֆինանսական բաղադրիչը կարող էր որպես մոտիվացիա դիտարկվել։ Երբ նույն բանն արդեն անում են 50-100 դոլարով, սա հասարակ դավաճանություն չի։ Լինում ա, չէ՞, որ մի թանկ, բայց արդեն անպետք դարձած բան ա լինում տանը, հանում են վաճառքի ու ով ինչ տա՝ տա․ շպրտելուց ավելի օգտավետ ա։ Մի պատկառելի շերտ կա, որի մոտ գիտակցված, թե ենթագիտակցորեն Էդ անպետք իրը մեր պետականությունն ա դարձել։
Երբ սրա մասին ժամանակին խոսում էի, բավական մեծ դիմադրություն կար, մանավանդ ֆեյսբուքում։ Հավատացեք, գրելու ժամանակ պարտականությունների բերումով ավելի շատ էի մարդկանց հետ շփվում ու հենց քաղաքական թեմաներով։ Սրա նախանշանները շատ պատկերավոր էին երևում անմիջապես պատերազմի ակտիվ փուլի ավարտից հետո։ Դրա արտահայտչամիջոցներից ամենաշատ հանդիպողը էն էր, որ պատերազմում մեր զոհերը դիտարկվում էին ո՛չ թե որպես համընդհանուր արժեքների, պետականության պահպանության համար խի՛ստ ցավալի, բայց անհրաժեշտ հանգամանք, այլ «մատաղ», «ինչ-որ մեկի ամբիցիաների զոհ» և այլն։ Այսինքն՝ պետականությունը դիտարկվում էր որպես մի բան, ինչի համար չարժե կյանքի գնով պայքարել։ Երբ ասում էին «բանակին զինվոր ենք տվել, դե ետ տվեք մեր զինվորին», ոնց որ բանակը որպես դպրոց կամ մանկապարտեզ դիտարկվեր, ոչ թե էն, ինչ իրականում բանակը կա։ Այսինքն՝ բանակի, որպես այդպիսին գոյությունն էր հարցականի տակ դրվում։ Ու եթե սա կարելի էր ամբողջությամբ հասկանալ զոհերի ծնողների մեծ վշտի համատեքստում, ապա անհասկանալի են դրա քաղաքական շահարկումները խավի կողմից, որի գոյությունն իսկ պետականություն ունենալով ա պայմանավորված։
Պետականության մնացուկները 50-100 դոլարով ծախելու համար գաղափարական հենք ա պետք, որ ռացինոալիզմի շղարշով կծածկի բարոյական նորմերը, որոնք այս կամ այն չափ կան յուրաքանչյուր մարդու մեջ, առավել ևս նրանց, ում ամենօրյա բանուգործի անունը կյանքի գնով էդ պետականությունը պաշտպանելն ա։ Խոսքը գնում ա ոչ միայն զինվորականության մասին, այլ նաև պատասխանատու պետական պաշտոնյաների մասին։ Ու ինչքան էլ տարօրինակ լինի, գաղափարական էդ հենքը ձևավորելուն հենց շատ պետական պաշտոնյաներ են նպաստում։ Երբ խոսում են Արցախի կորստի գնով «պետականությունը» պաշտպանելու մասին, ապա պետք ա հաշվի առնել, որ հաջորդ պահին խոսք ա գնալու պետականության իմաստի մասին։ Պետականության իմաստը կորում ա, երբ էդ պատականությունը անկարող ա ապահովել էն, ինչի համար ստեղծվում ա՝ ֆիզիկական, տնտեսական, պարենային, արժեքների անվտանգությունը։ Արցախի դեպքում դա միայն ենթագիտակցական, եթերային երևույթ չի, այլև իրավական, բովանդակային ուղիղ կապ ունի հայկական պետականության հետ։ Կրկին՝ մենք չենք կարող մեր իրավունքներից հրաժարվել ու ապրել, կարծես ոչինչ տեղի չի ունեցել։ Իմաստների խնդիր ա առաջանալու ու զեղչված գներով պետականությունը ծախելը որպես դրա ուղիղ հետևանքներից մեկն ա լինելու՝ արգելակելով, անհնար դարձնելով ցանկացած զարգացում»։