«Հուսով եմ՝ ոչ մեկը լուրջ չի վերաբերվում Բայրամովի հայտարարությանը». Սուրեն Սահակյան

Հասարակական գործիչ Սուրեն Սահակյանը գրում է. «Հուսով եմ՝ ոչ մեկը լուրջ չի վերաբերվում Բայրամովի էն հայտարարությանը, թե Ռուբեն Վարդանյանն ա կարգավորմանը խանգարում։ Էդ հայտարարությամբ Ադրբեջանը իրեն հավաստաշում ա որպես էն չարաճճի երեխան, որ հարցնում են՝ ինչի ա իրան չար պահում, կամայական մեկին ցույց ա տալիս, թե ի՛նքն ա մեղավոր։ Հեքիաթներից դուրս, իրականության մեջ Ռուբեն Վարդանյան-բանակցողից հարմար բանակցող Ադրբեջանը դժվար էլ գտնի, առավել ևս, երբ իր անմիջական դաշնակիցը բանակցողին խիստ հասկանալի լեզվով կարող ա փոխանցել էն, ինչ ինքը կդժվարանա անել։ Ընդհանրապես, քաղաքականության մեջ բիզնեսի մարդկանց կամ տեխնոկրատիայի հետ իմ կոնֆլիկտը էդ ա, որ կարմիր գծերը ֆիքսված չեն, կարող են հեշտ տեղաշարժվել, եթե «լավ» առաջարկ լինի։ Այդպիսին էր, օրինակ, անհնարինության դեպքում Հայաստանը գոնե Թաթարստանի նման սուբյեկտ լինելու հայտարարությունն էր։ Սխալ բան չի ասում, չէ՞։ Եթե պետք ա Ռուսաստանի մաս լինենք, ապա ավելի լավ ա լինել Թաթարստանի պես, քան օրինակ Բուրիաթիայի։ Սրանից պրագմատիկ բան դժվար ա պատկերացնել, բայց դա ինչպես իմ, այնպես էլ, պարզվեց՝ շատերի կարմիր գծերից անդին էր։
Ի տարբերություն Հայաստանի, Ադրբեջանն էս դեպքում հետևողական քաղաքականություն ա վարում՝ քողարկվելով Վարդանյանով։ «Ճանապարհն իմն ա ու կուզեմ՝ կփակեմ, կուզեմ՝ կբացեմ», «իմ տարածքում բա ո՞վ պետք ա հանքարդյունաբերությունը վերահսկի, եթե ոչ ես», «իմ տարածքում ես եմ տեղական կառավարման մարմինների ղեկավարներ նշանակում, ինչպես Նախիջևանում, այնպես էլ Ղարաբաղում»։ Սա ամեն չնչին առիթը իր հիմնական նպատակին ծառայեցնելու լավ օրինակ ա։ Պետք ա սովորել քաղաքականություն վարելը, ոչ թե «Կորեայի որբի» նման աչքերը կլորացրած սպասել, թե որ երկրի ղեկավարը հայատառ ստատուս կգրի ու երջանկությունից մահվան դուռը հասնել էդ փաստից։ Սա հերթական բաց դասն ա մեր քաղաքական մտքին, որի խորագիրը հետևյալն ա․ «Ուզո՞ւմ ես լինել այլ իրականության մեջ, քեզ պահիր նենց, կարծես, այդ իրականության մեջ ես։ ՈՒ կգտնվեն ուժեր, որոնց էդ զուգահեռ իրականությունը շահավետ կլինի և դուք կդաշնակցեք»։