Թուրքիա. փրկարարները հեռանում են, համաճարակների վախն ու զայրույթը՝ մնում. DW

Փլատակների տակ ողջ մնացածներ գտնելու հույս գործնականում չկա։ Երկրաշարժից փրկվածները զարմանում են, թե ինչու է այդքան քիչ բան արվել սեյսմավտանգ գոտում անվտանգությունն ապահովելու համար, ասվում է DW-ի պատրաստած ռեպորտաժի մեջ:
Թուրք-սիրիական սահմանի մոտ տեղի ունեցած ավերիչ երկրաշարժից 1 շաբաթ անց բնական աղետի զոհերի թիվը գերազանցել է 35 հազարը։ Պաշտոնական տվյալներով Թուրքիայում մահացել է ավելի քան 29 հազար մարդ (վերջին տվյալներով՝ շուրջ 32 հազար-խմբ.)։ Սիրիական կառավարության վերահսկողության տակ գտնվող շրջաններում ասում են մոտ 1400 զոհ, այն տարածքներում, որտեղ շարունակում են գործել պաշտոնական Դամասկոսի դեմ խմբավորումները, զոհերի թիվը գերազանցել է 4500-ը։

Հույսերը մարում են, բարկությունն աճում է
«Փրկարարները եկան ու նորից գնացին, քանի որ ոչինչ չլսեցին»,- DW-ին հուսահատ պատմում է Սեմիր Օզալփը՝ կանգնելով Խաթայի Արմութլուի տան ավերակների դիմաց, որտեղ դեռ փլատակների տակ է գտնվում նրա 25-ամյա որդին։ «Առաջին օրը նրա կողմից ձայնային ազդանշաններ եղան»,- կրկնում է նա, սակայն փրկարարները հայտնվեցին միայն մի քանի օր անց։
Օզալփը հուսահատության մեջ է, նույնիսկ աղետից հետո հինգերորդ օրը նա աղաչում է փնտրել որդուն։ «Միգուցե նա չի մեռել, գուցե մենք կարողանանք նրան ողջ գտնել»,- լաց է լինում նա: Բայց որոնողները ավելի հեռուն են գնում: «Թիմը գալիս է, թիմը գնում է, ոչ ոք չի օգնում, մենք անզոր ենք, մեր ձեռքերով ոչնչի չենք կարող հասնել, մեզ մեքենաներ են պետք»,- դողդոջուն ձայնով ասում է Սեմիր Օզալփը։

Այդ ընթացքում միջազգային փրկարարական խմբերն սկսում են հեռանալ Թուրքիայից։ Եվ պատճառը միայն այն չէ, որ աղետից մեկ շաբաթ անց փլատակների տակ ողջ մնացածներին գտնելու հնարավորությունները զրոյի են հասնում։ Հրաշքներ են տեղի ունենում՝ երկուշաբթի՝ փետրվարի 13-ին, Ադիմայան քաղաքում փլուզված շենքի փլատակների տակից ողջ-ողջ դուրս են բերել վեցամյա աղջկան։

Փետրվարի 11-ին հայտնի դարձավ, որ ավստրիացի և գերմանացի փրկարարները դադարեցրել են որոնողական աշխատանքները Սիրիային սահմանակից և երկրաշարժից լրջորեն տուժած Հաթայ նահանգում: Պատճառը՝ անվտանգության սպառնալիքն է բնակչության աճող ագրեսիայի պատճառով, տեղի զինված խմբավորումների միջև կրակոցները և թալանը:

Փետրվարի 12-ին «Միացյալ Հաթզալահ» արտակարգ իրավիճակների արձագանքման կազմակերպության մոտ 40 իսրայելցի փրկարարներ ստիպված են եղել լքել աղետի շրջանը։ Առաքելությունը ժամանակից շուտ դադարեցնելու որոշումը կայացվել է «կոնկրետ և անմիջական սպառնալիքի» պատճառով, The Times of Israel-ին ասել է կազմակերպության փոխնախագահ Դովի Մեյզելը։ Քահրամանմարաշում, որը նաև հայտնի է որպես Մարաշ, որտեղ, ըստ հաշվարկների, ավելի քան 10,000 մարդ է զոհվել, աճում է հիասթափությունը թուրքական կառավարությանից՝ երկրաշարժի հետ կապված: Առանձնակի զայրույթ է առաջացնում զոհերին զանգվածային գերեզմաններում արագ թաղելու որոշումը: «Միջազգային տարբեր պատվիրակություններին ուղղված սպառնալիքներ են հնչել՝ մարդկանց առևանգելու և որպես պատանդ օգտագործելու համար, որպեսզի թույլ չտան կառավարությանն իրականացնել այս ծրագիրը», - բացատրեց նա:
«Վերապրեցինք երկրաշարժը, հիմա մահանում ենք համաճարակից»
Փրկարարների և անհրաժեշտ տեխնիկայի բացակայությունը դեռևս աղետի ամբողջական պատկերը չէ։ Հաթային, որը գտնվում է էպիկենտրոնից 200 կմ հեռավորության վրա, սակայն մեծապես տուժել է մոլեգնող տարերքներից, այսօր քաոս է տիրում։ Սննդի թափոններն ու աղբը ամենուր են։ Օդում նեխման ուժեղ հոտ է կանգնած։ Ոչ բավարար ջուր կա, ոչ զուգարաններ:
Քաղաքում, ոչ առանց պատճառի, վախենում են համաճարակի սկսվելուց։

Քաղաքային այգում տեղադրված վրանային ճամբարում, որտեղ ապաստան են գտնում իրենց տները կորցրած մարդիկ, կա ընդամենը երկու զուգարան, որտեղ մի քանի օր ջուր չկա, ասում են ականատեսները։ Քաղաքային աղբահանության ծառայությունը չի աշխատում, իսկ վրանների շուրջ ինքնաբուխ թափոններ են աճում։ «Երկրաշարժից փրկվել ենք, բայց վախենում ենք ինչ-որ հիվանդությամբ վարակվել»,- ասում է մի երիտասարդ կամավոր։ Նրա խոսքով՝ տարրական աղբի տոպրակներ գտնել կամ գնել հնարավոր չէ։ «Ամեն ինչ այնքան վատ է, մենք ունենք շատ ծանր սանիտարական վիճակ՝ ցանկացած պահի կարող է համաճարակ առաջանալ, մի բան է դիակները, բոլորովին այլ բան՝ աղբը»,- նշում է նա։

Այո, և թուրքական Կարմիր մահիկի վրանները և բնական աղետների դեմ պայքարի պետական ​​ծառայության AFAD-ն ակնհայտորեն բավարար չեն, դժգոհում են Հաթայից։ Ջեռուցիչները և էլեկտրական գեներատորները պակասում են, ուստի շատերը նախընտրում են մնալ դրսում, որտեղ կարող են գոնե կրակի մոտ տաքանալ. գիշերը, նույնիսկ Միջերկրական ծովի ափին գտնվող Թուրքիայի ամենահարավային քաղաքում, ջերմաստիճանը իջնում ​​է մինչև զրոյի: