«Երևանն ու Բաքուն, Թբիլիսին էլ՝ ներառյալ, չեն որոշում, թե ով գա ռեգիոն, ով գնա ռեգիոնից». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Օգտվելով համաշխարհային «իրարանցումից» և ուժերի բալանսի հայտնի հարաբերակցությունից՝ Բաքուն փորձում է հայ-ադրբեջանական հակամարտության հարցում դուրս գալ առավելագույն դիրքերի: Երևանն էլ այս պայմաններում փորձում է հասնել առավելագույն պաշտպանության, եղածը առավելագույն չափով պահելուն:
Մեծ հաշվով Երևանն ու Բաքուն (Թբիլիսին էլ ներառյալ) չեն որոշում, թե ով գա ռեգիոն, ով գնա ռեգիոնից: Տեսականում իհարկե կարող էին, բայց գործնականում չունեն դրա հնարավորությունը թե միասին, թե առավել ևս՝ առանձին-առանձին: Լավ է դա, թե վատ, ըստ էության, էական էլ չէ: Դա է իրողությունը, որի հետ պետք է նստել հաշվի և սեփական անելիքը մշակել ըստ այդմ:
Հետևաբար, այս «իրարանցման» պայմաններում բոլորը փորձում են լուծել մի կարևոր խնդիր էլ՝ պատրաստ լինել ստատուս-քվոյի որևէ փոփոխության (կամ անփոփոխության):
Սա է պատճառը նաև, որ գերխնդիրը ներքին ռեսուրսների առավելագույն գեներացիան է, որովհետև միայն դրա վրա է հնարավոր կառուցել արտաքին այնպիսի դիվերսիֆիկացված աշխատանք, որը թույլ կտա ձևավորել որևէ ստատուս-քվոյի (կամ եղածի) առավել ադապտունակ բազա: Ներքին ռեսուրսի կորիզը, բնականաբար, Հայաստանն է, սակայն մենք պետք է մեզ թույլ չտանք դրա արտաքին շրջանակը անտեսելու շռայլություն:
Խոսքս սփյուռքում եղած ներուժի մասին է: Կարիք կա թերևս հատուկ ըննդգծելու, որ դա չպետք է հասկանալ, թե սփյուռքը կփրկի մեզ կամ սփյուռքի հետ միասին մեր դեմ խաղ չկա: Սփյուռքում կա ներուժ, որի հետ պետք է թիրախային աշխատանք, որովհետև սփյուռքը խիստ բազմազան, մեծ ներքին խնդիրներով, ներհայաստանյան պատկերից ոչ պակաս իրարամերժությամբ տառապող միավոր է, որը չի կարող դիտվել, այսպես ասած, հավաքական-միատար հայացքով ու աշխատանքային մեթոդաբանությամբ:
Բայց, կան տարբեր բնույթի, տարբեր ոլորտների ներուժի բավականին շոշափելի թիրախային ուղղություններ և դրանց ուղղությամբ Հայաստանի նպատակային աշխատանքի դաշտ»: