«Թվում է՝ հայ-ադրբեջանական հարցն իր տրամաչափով բոլորովին համարժեք չէ ԱՄՆ տրամաչափի և հորիզոնի հետ». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. «Էնթոնի Բլինքենը հայտնում է, որ գոհ է ձեռք բերված առաջընթացից և լավատես է: Դե, ըստ ամենայնի, նա մի բան գիտե, և անկասկած գիտե հազար բան ավելի, քան մենք:
Բայց, գոհ չլինելու պարագայում էլ, հազիվ թե Բլինքենը խոստովաներ, որ Հայաստանի ու Ադրբեջանի արտգործնախարարներին հավաքել, չորս օր պահել է Վաշինգթոնում, ու չի ստացել որևէ արդյունք: Դա կլիներ պարզապես ձախողման խոստովանություն: Հետևաբար, «ժանրի կանոնը» պահանջում է արձանագրել գոհունակություն եւ խոսել առաջընթացից:
Կրկնեմ, գուցե և այդպես է: Բայց, երբ Վաշինգթոնում ավարտվում է բանակցությունը, Հայաստանի վարչապետը Պրահայում ասում է, որ «առ այս պահը» չկա համաձայնություն Ստեփանակերտ-Բաքու խոսակցության միջազգային մեխանիզմի հարցում, չկա համաձայնություն տարածքային ամբողջության ճանաչման մեխանիզմի հարցում, չկա խաղաղության պայմանագրի իրագործման միջազգային երաշխիք:
Այդ ֆոնին, գոնե հրապարակային մակարդակում թերևս միակ ուշադրության արժանի բանը, որ եղել է Վաշինգթոնում, բանակցային երրորդ օրը Միրզոյանի և Բայրամովի հանդիպումն էր Բայդենի ազգային անվտանգության հարցերի խորհրդական Սալիվանի հետ:
Եթե տեղի է ունենում պետքարտուղարության բարձր հովանու ներքո բանակցային բազմօրյա գործընթաց, ի՞նչն է Սալիվանին մղում հանդիպել դրա մասնակիցների հետ: Թերևս այն, որ Սպիտակ տան և պետքարտուղարության միջև այդուհանդերձ չկա գործընթացի վերաբերյալ միատարություն: Ընդ որում, դա միանգամայն նորմալ և օրինաչափ երևույթ է պետական կառավարման համակարգերի համար:
Եվ այստեղ էլ թերևւս ուշադրության է արժանի այն, ինչ մեկ-երկու անգամ ասել է պետքարտուղարության խոսնակ Նեդ Փրայսը, որ հայ-ադրբեջանական գործընթացը Բլինքենի համար «անձնական առաջնահերթություն» է: Հակված եմ մտածել, որ պետքարտուղար Բլինքենի համար գործընթացը ունի կարիերայի ապագայի որոշակի արժեք, օրինակ՝ կմնա՞ նա Բայդենի հետ երկրորդ ժամկետի, եթե, իհարկե, մնա Բայդենը, թե՞ ոչ:
Թվում է, որ հայ-ադրբեջանական հարցը իր տրամաչափով բոլորովին համարժեք չէ ԱՄՆ տրամաչափի եւ հորիզոնի հետ: Բայց, այստեղ խնդիրը Նահանգների համար բոլորովին էլ հայ-ադրբեջանական կարգավորումը չէ, այլ այն ավելի խոշոր ճյուղավորումները, որոնց մեծ հանգույցում է այդ՝ առերևույթ փոքր տրամաչափի խնդիրը:
Եվ այս տեսանկյունից էլ, չարժե թերևս բացառել, որ ԱՄՆ պետքարտուղարի գոհունակությունը առնչվում է հենց այդ «ճյուղային» էֆեկտին, այլ ոչ անմիջական վաշինգթոնյան քննարկումներին»: