«ԵՄ-ն Երևանից ակնկալելու է Թուրքիայի պատկերացումներին համահունչ քայլեր». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը. «Թուրքիան կարծես թե լրջորեն ձեռնամուխ է եղել ԵՄ ուղղությամբ իր «բաժնետոմսերի» գինը բարձրացնելու գործին: Արդեն անդրադարձել եմ Գերմանիայի խորհրդարանի ընտրությունից հետո Էրդողանի գնահատականին: Նա հայտարարել է, որ լիբերալ Եվրոպան ճգնաժամի մեջ է, առաջընթաց են ապրում ուլտրաաջ պոպուլիստները, և այդ ճգնաժամը Եվրոպան կարող է հաղթահարել միայն Թուրքիայի օգնությամբ, Թուրքիայի՝ ԵՄ անդամ դառնալու միջոցով:

Մի կողմ թողնենք՝ Թուրքիան կդառնա ԵՄ անդամ, թե ոչ:

Տվյալ դեպքում էականը շարժերն են և Անկարան՝ ամերիկա-ռուսական երկխոսության, նաև ԱՄՆ-ԵՄ «չերկխոսության» ֆոնին փորձում է իր ծառայությունը հնարավորինս շահեկան գնով վաճառել ԵՄ-ին: Իսկ Եվրամիությունն այսօր դրա կարիքը շատ ունի, նվազագույնը՝ «մկան մեզն էլ ջաղացին օգուտ է» ժողովրդական հայտնի խոսքի տրամաբանությամբ: Իսկ Թուրքիան, իհարկե, բավականին տրամաչափ ու կարգ ունեցող տերություն է:

Էրդողանը Եվրոպական Խորհրդի նախագահ Կոստայի հետ հեռախոսազրույցում էլ նշել է, որ երկու կողմերի շահից է բխում եվրոպական անվտանգության համակարգի համատեղ մշակումը:

Բնականաբար, Անկարան ձգտելու է անվտանգության՝ մարտահրավերների դեմ առերեսվող ԵՄ-ին աջակցություն առաջարկելով, իր համար կարևոր ուղղությունները և շեշտադրումները ներառել եվրոպական անվտանգության համակարգի «գծագրերում»:

Կասկած չկա, որ առաջիններից մեկը այստեղ լինելու է Կովկասը: Թուրքիան Եվրոպայում Բրյուսելին իր ծառայությունն առաջարկելու դիմաց ակնկալելու է Բրյուսելի ծառայությունը՝ Կովկասում իր համար կարևոր հարցերում: Իսկ դա Եվրոպայի համար կարող է լինել ընդունելի, համենայն դեպս այսօրվա Եվրոպայի, որն ավելի շուտ ոչ թե պատրաստ է Ռուսաստանի հետ պայմանավորվածության սուբյեկտային վարքի, այլ ամեն կերպ ԱՄՆ խնամքը պահելու համար ռուս-ամերիկյան երկխոսությունը տապալելու գաղափարին:

Թուրքիան համարում է, որ օգտվելու պահն է:

Սա նշանակում է, որ ԵՄ-ն տեսանելի ապագայում Երևանից ավելի շատ ակնկալելու է քայլեր, որոնք ավելի համահունչ կլինեն Թուրքիայի պատկերացումներին և ռեգիոնում Թուրքիայի դերը բարձրացնելուն:

Երևանին այս ժամանակահատվածում, թերևս, հարկ է անել հակառակը՝ քայլեր, որոնք առավել անմիջականորեն կսահմանեն Հայաստանի հանդեպ վարքագծային պատասխանատվություն հենց ԵՄ-ի համար»: