«Նիկոլը լուրջ հավատում է, որ ինքը «պետության հայրն է»». Արմեն Հովասափյան

ՀՀԿ խորհրդի անդամ Արմեն Հովասափյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Մենք շարունակում ենք ապրել նիկոլական «ծուռ հայելիների» աշխարհում, որտեղ գոյություն ունի միայն նրա մտասևեռումները, իսկ իրականությունն այլնի բանի մասին է խոսում: Երբ Նիկոլն անընդհատ կրկնում է, թե ինքն «անհոգնել շարունակ կրկնել», դա հենց այնպես չի ասում, քանի որ ինքը հավատում է, որ ամեն ինչ հենց իր պատկերացումների ծիրում է:
Ի դեպ, սա նորություն չէ, Նիկոլի մոտ սևեռուն հայացքների ու գաղափարների գոյությունը մշտապես առկա են եղել, իսկ իշխանության գալուց հետո դրանք ավելի խտացան: Մարդը հավատում է, որ ինքը դառնալու է «չորրորդ հանրապետության հիմնադիրը» և ամեն ինչ անում է այդ գաղափարը կյանքի կոչելու համար։ Եվ պատահական չէ, որ նա իր «իրական Հայաստան» ցնդաբանության մոդելում զետեղել է իր կողմից տարբեր առիթներով արտահայտած «գաղափարական» թեզերը՝ «այստեղ պետություն՝ այստեղ հաց, այստեղ պետություն՝ այստեղ կաց», «սիրո՞ւմ էս հայրենիքդ՝ ուժեղացրու պետությունդ», «հարստացիր և հարստացրու», «Հայաստանն իմ օջախն է, ժողովուրդն իմ ընտանիքը» և նմանօրինակ այլ բացարձակապես ոչ մի արժեքաբանական հիմքեր չունեցող պնդումներ։
Եթե փորձենք սրանք նայել լրիվ օբյեկտիվ աչքերով, ապա հենց առաջին հայացքից ակնհայտ է դառնում, որ սա մոլագարության սինդրոմ ունեցող մարդու զեղումներ են, որոնք զուրկ են ռացիոնալության բաղադրիչից և իրենց մեջ անձնապաշտության ու եսակենտրոնության բաղադրիչների բարձր դոզա են պարունակում։
Նիկոլը լուրջ հավատում է, որ ինքը «պետության հայրն է» և իր ասածները՝ բացարձակ արժեքներ ունեցող մտքեր են։ Ասեմ, որ նրա թիմի ներսում նույնպես նման մթնոլորտ է տիրում, երբ բոլորը փորձում են սիրաշահել և հաճոյանալ շեֆին, նրանից առաջ ընկնելով բարձրաձայնել վերջինս սրտի ուզածը՝ աչքի լույսը դառնալու համար. եթե ուշադիր նայեք պատգամավորների ու նախարարների բառամթերքը միանգամից կֆիքսեք ասածիս ճշմարտացիությունը, ավելին, ոչ մեկ նրան չի հակադրվում և ասածին չի ընդդիմանում։
Առաջիկայում, Աստված մի արասցե սրանց իշխանությունը պահպանվելու և երկարելու դեպքում, նա ամեն ինչ անելու է, որ իր արձանները ՀՀ տարբեր հատվածներում տեղադրվեն, և փառաբանվի իր «փառքն ու գործը»՝ ինչպես բնորոշ է դասական բռնապետիկներին»: