«Ադրբեջանի հետ կարող է խնդիրները կարգավորվեն, բայց ձեր օրոք՝ երբեք»․ Սևակ Հակոբյան

Լրագրող, խմբագիր Սևակ Հակոբյանի գրառումը՝ կից տեսանյութով․ «Նիկոլի Ալենն ասում է՝ «Խաղաղության պայմանագրի կնքումից 5 րոպե հետո Հայաստանի և Ադրբեջանի բնակիչները սկսելու են իրար հետ առևտուր անել, բոլոր հնարավոր ձևերով իրար հետ կոմունիկացվել և շփվել»։ Մի օրինակով ցույց տամ, որ իրենք ի վիճակի չեն նման բան ապահովել։ Մի ամիս է՝ Հայաստանում Վրաստանի դեսպանատան դիմաց բողոքի ակցիա են անում կոնյակ արտահանողները։ Ասում են՝ իրենք արտահանում են Ռուսաստան, իսկ Վրաստանը կանգնեցրել է, ամիսներով լաբորատոր փորձարկում է անում։ Ասում են՝ մենք Վրաստան չենք արտահանում, ինքը տարանցիկ երկիր է, ի՞նչ իրավունք ունեն փորձարկելու, այն էլ՝ այդքան երկար։ Վարկ են վերցրել, աշխատավարձ են վճարում, աշխատատեղ են ստեղծում, տուժում են։
Էկոնոմիկայի նախարարն ասաց՝ կգնամ Վրաստան, խնդիրը լուծեմ։ Մինչ այս պահը դեռ չի գնացել։ Երբ տեղական արտադրողը իր երկրում գնում է այլ երկրի դեսպանատան դիմաց միտինգ անելու, նշանակում է, որ ինքը չունի կառավարություն։ Էդ խնդիրը պետք է կոնյակագործը չլուծեր, պետք է լուծեր ՊԵԿ նախագահը իր վրացի պաշտոնակցի հետ, պետք է լուծեր էկոնոմիկայի նախարարը իր պաշտոնակցի հետ, պետք է լուծեր վարչապետը իր պաշտոնակցի հետ։ Նախարարն ինչի՞ է վեր ընկել իր սենյակում։ Կարդում ես՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության Վարչության նիստ է եղել, քննարկվել են Գյումրու ավագանիում ՔՊ խմբակցության աշխատանքը, կուսակցական հարցեր։ Նայում եմ՝ Պապոյան Գևորգը նստած է նիստին, ներկուսակցական հարց է քննարկում։ Դու էդտեղ պետք է լինեի՞ր էս նեղ մաջալին։ ՔՊ-ականներ մեծ-մեծ խոսում եք, մե՜նք, ժողովուրդը մե՜զ է ընտրել, տնտեսական ա՜ճ․ ձեզ ընտրել են, աշխատավարձ են վճարում, որ առավոտից իրիկուն ԱԺ ամբիոնից հայր ու որդի Քոչարյանների դեմ ելույթ ունենա՞ք։ Արտահանողները դրան ե՞ն անհամբեր սպասում։
Վրաստանը հարևան երկիր է, բարեկամ երկիր է, եղբայրական երկիր է․ որ Նիկոլը Վրաստանի վարչապետի հանդիպում է՝ փաթաթվում է․ բարեկամ երկրի հետ ամբողջ թիմով չեն կարողանում լուծել ընդամենը մեկ ապրանքատեսակի արտահանման հարց, ամիսներով։ Բայց պետք է կարողանան 100 տարվա թշնամու հետ խաղաղության պայմանագիրը կնքելուց 5 րոպե հետո առևտուր անե՞լ։
Խաղաղության պայմանագիր լինելու շանսերը, կրկնում եմ, շատ փոքր են, բայց եթե ագամ լինի, ոչ մի բան մի սպասեք դրանից։ Սրանք մի տոպրակի բարեփոխում չեն կարողանում անել, մի աղամանի վերաբերյալ որոշում չեն կարողանում անել, թշնամու հետ հարց են լուծելո՞ւ։ Դուք ընդհանրապես բան չեք կարողանում անել, բացի փողկապ կապել ու տեսախցիկների առաջ ակտիվ, մեծ-մեծ ու սուտ խոսելուց։
Կարճ ասած՝ այո, Ադրբեջանի հետ կարող է խնդիրները կարգավորվեն, հնարավոր է, բայց ձեր օրոք՝ երբեք։ Մեր գլխավոր պրոբլեմը հենց այն է, սրանք ոչ թե պրոբլեմ լուծող են, այլ դրանք ստեղծող, դրանք կուտակող։ Իրենց հո ձեռք չի տալիս բողոքի ակցիաները, ժողովրդի հայհոյանքները, թշնամանքը, ատելությունը իրենց նկատմամբ։ Կուզենան, չէ՞, արտադրողի հարցն էլ արագ լուծել, կարկուտից տուժածին էլ, մանր առևտրականին էլ, միջին բիզնեսմենինն էլ։ Կուզենան, չէ՞, էնպես կառավարել, որ ոչ մեկ չասի՝ խեղճ հարիֆ, ոչ մեկ չասի դավաճան ու հողատու։ Ուղղակի չեն կարող։ Բա որ չեք կարողանում, մնում եք ի՞նչ անեք»։