«Ռուս-ադրբեջանական «կոնֆլիկտը» զարգանալու պոտենցիալ չունի»․ Գոռ Աբրահամյան

ՔԿ նախագահի նախկին մամուլի քարտուղար Գոռ Աբրահամյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Ռուս-ադրբեջանական «կոնֆլիկտը» փոթորիկ է մի բաժակ ջրում․ դրա զարգանալու պոտենցիալ չունի։ Սեփական ուժայինների բռի գործողությունների գերին դարձած պուտինյան վարչակարգը չի կարող իրեն թույլ տալ սրել կոնֆլիկը մի երկրի հետ, որը գտնվում է այս պահին իրեն ամենամեծ տնտեսա-քաղաքական աջակցությունը ցուցաբերող Թուրքիայի հովանավորության և պաշտպանության ներքո և որը Մերձավոր Արևելքի և Պարսից Ծոցի հետ ցամաքային կապ ապահովող և իր նկատմամբ միջազգային սանկցիաների ազդեցությունը մեղմող հուսալի երկիր է։ Բացի այդ, Ռուսաստանը չունի ռեսուրս՝ երկրորդ ճակատով կոնֆլիկտ սպասարկելու։

Չի կարող կոնֆլիկտ լինել երկրների միջև, որոնցից մեկը չի ուզում հակամարտության խորացում, պատրաստ է կուլ տալ ցանկացած նվաստացում՝ հարաբերությունների եղած մակարդակն ու բովանդակությունը պահելու համար։
Ահա թե ինչու, չնայած Բաքվում ՌԴ քաղաքացիների նկատմամբ բռնությունների ու նվաստացման ցուցադրական ակտերին, ռուս մեդիաշովինիստները շարունակում են Ալիևին դիմել «պարոն Ալիև»-ով, ռազմավարական դաշնակից բռնապետին դեռ շորորալով ռևերանսներ են անում, իսկ ՌԴ լաչառ արտգործնախարարուհին Բաքվին խնդրանքների լեզվով է դիմում։
Եվ ելնելով սրանից՝ չի բացառվում, որ Բաքվի «սրտին յուղ քսելու» և աղմուկը դադարեցնելու համար Մոսկվան կարող է նաև ՌԴ-ում ապրող այլ էթնիկ շրջանակների նկատմամբ ռեյդեր նախաձեռնել կամ բեմադրել՝ ցույց տալու համար, որ այս ամենում հատուկ հակաադրբեջանական բան չկա ու իրենք այսպես կոչված ներռուսաստանյան էթնիկական հանցավորության դեմ են պայքարում։ Իհարկե, սա նաև հարմար առիթ կարող է լինել Ռուսաստանում ադրբեջանական կապիտալի որոշակի վերաբաշխում կատարելու համար։
Կոնֆլիկտի իմիտացիան ու բաժակային փոթորիկը, սակայն Ալիևին ավելի է պետք՝ հզոր Ռուսաստանի դեմ ճակատամարտող տարածաշրջանային «ասողի», ինքնուրույն խաղացողի, նաև համայն աշխարհի ադրբեջանցիների «տիրոջ» կամ «հոր» իմիջը կերտելու համար։ Ալիևը վաղուց է հաշվել Պուտինի ատամներն այս տարածաշրջանում։ Ահա թե ինչու է Բաքվին պետք այս իրարանցման տևականությունը, մեդիայի թոփ տեղեկատվական հոսքերից դեռ որոշ ժամանակ դուրս չմնալը, իր հերթին թեմայի թեժացման համար ինֆորմացիոն նոր առիթներ ստեղծելը։
Այնպես որ Եկատերինբուրգի՝ տիպիկ գավառական բանդիտներին բնորոշ վարքագծով իրավապահներն իսկական նվեր են մատուցել Ալիևին, որից վերջինս լիուլի օգտվում է՝ ձեռքի հետ էլ կամաց-կամաց իր երկիրը մաքրում ռուսական գործակալական ցանցից։ Դրա համար ուրիշ ի՞նչ ավելի լեգիտիմ հնարավորություն պետք է ստանար Ալիևը։
Այնպես որ անմիաստ է այս աղմուկ-աղաղակի վրա գեոպոլիտիկ հաշվարկներ կատարել։
Այս սերիայի կուլմինացիան գուցե դեռ չի եկել, բայց կինոյի ֆինալն ավելի առաջ է եղել․ այն ժամանակ, երբ դավաճանելով տարածաշրջանում իր իսկապես միակ հավատարիմ դաշնակցին՝ Հայաստանին և զոհաբերելով նրա շահերը թվացյալ կայունություն և ադրբեջանաթուրքական դաշնակցություն ստանալու համար, իրականում սեփական ձեռքերով կտրեց վերջին միակ ճյուղը, որի վրա նստած էր Հարավային Կովկասում և այստեղ ազդեցության միակ թելը։ Հիմա մնում է թուլանալ ու արագ-արագ անզորությունից սեփական եղունգները կրծել։
Ռուս ամենահաղթ զինվորի սապոգ․․․ չէ մի չէ, տանձի պոչ»։